ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ  
 
 
 
 
 
 
Κονδύλια για την αντικατάσταση των αγωγών αμιάντου... 11-10-2012
 
διαβάστε περισσότερα
 
Ομιλία στην Κυπερούντα 30-3-2011
Ημερομηνία: 30-03-2011

Ελληνίδες και Έλληνες,

Αίνος και Ύμνος και Ψαλμός   εις την γη των Θεών, και Ωδή εις  την Ελλάδα,  την Ηρώων Μητέρα, την Φίλην Γλυκείαν Πατρίδα, είναι ο πανηγυρικός λόγος για την 25 Μαρτίου και για την 1η Απριλίου.

Είναι Σπονδή εις την Αθανασίαν, ¶σμα Ηρωικόν για τους αετούς  της Ελληνικής Αρετής,  Παιάνας Νίκης των Ηθικών Αξιών, Πορεία προς την Ελλάδα των λογισμών και των ονείρων, την  διαμελισμένη εις άμετρους θαλάσσιους βράχους, ην έθλιψεν η νύκτα πολλών αιώνων, νύκτα μακράς δουλείας, αισχύνη ανδρών ή θέλημα των αθανάτων.

Ο πανηγυρικός λόγος για την Εθνική Επέτειο της Παλιγγενεσίας και για την Επανάσταση των Κυπρίων προς  αποτίναξη της Βρετανικής δουλείας, δεν ημπορεί παρά να είναι βαρύς  πολιτικός λόγος και διάπλους μέσα από τις Συμπληγάδες του Ελληνισμού, με πλοίο την Εθνική τιμή. Αλλά είναι και  απαγγελία  ηλεκτροφόρος, με σημαία την γαλανόλευκη πίστη και την δύναμιν της αυταπάρνησης και Ευαγγελισμός Ελευθερίας. Είναι ακόμη η  παλίμψηστη τροχιά των γενναίων, όσων μέσα στην τρισχιλιετή ιστορία μας ονομάσθησαν   ¶ξιοι της Πατρίδας.

Είναι η καίρια ταύτιση με υπερκόσμιες δυνάμεις που εμψύχωσαν τους ολιγάριθμους και ανίσχυρους  Έλληνες και τους έδωσαν την δύναμη να πολεμήσουν εναντίον υπερτέρων εχθρών  και να νικήσουν.

Είναι ο διάλογος των ποιητών με  την ωραιότητα εκείνων που γνώριζαν ότι  θα πεθάνουν στην μάχη για να ζήσει η πατρίδα λεύτερη και κραταιά, χωρίς τον εθνικό παλαιοημερολογιτισμό της συνεχούς πολιτικής έκπτωσης και χωρίς την αφωνία της  ηθικής κοινωνικής καθίζησης.

Την 25η Μαρτίου του 1821,  ο  Ελληνισμός  πήρε τα όπλα  για να διεκδικήσει την Λευτεριά και την αξιοπρέπεια του Έθνους. Ο Αγώνας γράφτηκε με το ανυπέρβλητο μεγαλείο της θυσίας αγραμμάτων, ρακένδυτων και πεινασμένων ανδρών, αμόρφωτων παλικαριών, αρματολών και κλεφτών, ιερωμένων και γυναικών και παιδιών.

 «Θέλουμε να ζήσουμε λεύτεροι» ήταν το σύνθημα των εξεγερμένων σκλάβων στην Μολδοβλαχία, τον Φλεβάρη του 1821, υπό τον Αλέξανδρο Υψηλάντη.

 «Ελευθερία ή Θάνατος» ήταν το σύνθημα των επαναστατών  του Μοριά, τον Μάρτη του 1821  υπό τις ευλογίες του Παλαιών Πατρών Γερμανού και με τον Θούριο του Ρήγα να δονεί κάθε ψυχή: «Ως πότε παλικάρια να ζώμεν στα στενά».

Αυτή ήταν η φωνή της πατρίδας στην οποία αυθόρμητα, και γενναία ανταποκρίθηκαν   οι σκλαβωμένοι ραγιάδες. Ήταν η φωνή του Ρήγα Φεραίου, των διαφωτιστών, των Φιλικών.

 Ένας στρατός ατάκτων  δημιούργησε το Χάνι της Γραβιάς, το Σούλι και το Κούγκι, τα Δερβενάκια, το Μανιάκι, την Αλαμάνα, τα Ψαρά, την Χίο, τις Κυδωνίες, την Τροπολιτσά, το Μεσολόγγι, το Ναβαρίνο.   Ο λαός  που διέσωσε μέσα στον κόρφο του τα ελληνικά γράμματα και την ορθόδοξη πίστη στην αγνή χριστιανοσύνη, έμελλε να γράψει τις πιο λαμπρές σελίδες δόξας κατά τη διάρκεια των απελευθερωτικών Αγώνων. Αυτό ήταν το συγκλονιστικό θαύμα της  ελληνικής ψυχής που παρέμεινε  αδούλωτη για τετρακόσια χρόνια και όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου ηγέρθη  διεκδικώντας τα δίκαια του λαού.

Οι Έλληνες  δούλοι, λευτερώθηκαν και δημιούργησαν το πρώτο μικρό Ελληνικό κράτος, του οποίοι ο πρώτος Κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας, απάντησε στην ερώτηση του εκπροσώπου του Αγγλικού Υπουργείου των Εξωτερικών: «Ποία χωρογραφικά όρια απαιτεί η Ελλάδα Εξοχότατε?»  με την εξής φράση:  «Η Ελλάς απαιτεί τα όρια τα οποία από το 1821 ορίζονται υπό του αίματος του εκχυθέντος εις στας σφαγάς των Κυδωνιών,  των Ψαρών, της Χίου, της Κρήτης, της Ρόδου και της Κύπρου».

Η Ελλάδα, άρχισε σιγά-σιγά  να αναγεννιέται από τις στάχτες της  και μέσα από  θυσίες και ολοκαυτώματα, συνέχισε να απελευθερώνει όλα τα σκλαβωμένα  παιδιά της: Την Θεσσαλία, την Ήπειρο,  την Μακεδονία, την Θράκη, τα Νησιά, την Κρήτη.

Η Επανάσταση του 21, ήταν ένας ξεσηκωμός πέρα από τα όρια της λογικής. «Ο κόσμος μας έλεγε τρελούς», λέγει ο Κολοκοτρώνης. «Αλλ ημείς αν δεν είμεθα τρελοί δεν εκάναμεν την Επανάσταση, διατί ηθέλαμεν συλλογισθεί πρώτον δια πολεμοφόδια , καβαλαρία και πυροβολικό και ηθέλαμεν λογαριάσει την ιδικήν μας δύναμιν και την τουρκικήν».

Την  1η του Απρίλη του 1955, ο Ελληνισμός της Κύπρου πήρε  τα όπλα  για να διεκδικήσει κι αυτός  την πανάκριβη Ελευθερία. Ακόμη ένας ξεσηκωμός πέρα από τα όρια κάθε λογικής Που καταγράφηκε  μέσα στο ανυπέρβλητο μεγαλείο της θυσίας εικοσάχρονων και εφήβων ημιθέων. Οι Έλληνες, όπως και το 1821,  δεν έλαβαν υπ όψιν τα μεγέθη, τους αριθμούς, τον συσχετισμό των δυνάμεων, την εχθρική στάση της Ευρώπης, των Μεγάλων Δυνάμεων, της νέας Ιεράς Συμμαχίας, την παντοδυναμία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.

 Η 1η του Απρίλη του 1955 είναι ορόσημο, είναι σταθμός στην ιστορία του Ελληνισμού, είναι σελίδα που αποπνέει τόλμη και εθνική περηφάνια, είναι η μέρα που μεθυσμένος με τα αθάνατο κρασί του 21, ο Ελληνισμός της Κύπρου, που δυστυχώς παρέμενε έξω από τα όρια του Ελληνικού κράτους,   σύσσωμος έπαιρνε την ηρωική απόφαση να ξεσηκωθεί εναντίον της Βρετανικής τυραννίας και να διεκδικήσει την αυτοδιάθεση του.

 «Με την βοήθεια του Θεού, με πίστην εις τον τίμιον Αγώναν μας, με την συμπαράσταση ολόκληρου του Ελληνισμού και με την βοήθειαν των Κυπρίων αναλαμβάνωμεν τον Αγώναν δια την αποτίναξιν του Αγγλικού ζυγού , με σύνθημα εκείνον το οποίο μας κατέλειπαν οι πρόγονοί μας ως Ιεράν Παρακαταθήκην:  Η ΤΑΝ Η ΕΠΙ ΤΑΣ».

Αυτή ήταν η φωνή της πατρίδας, στην οποία πρώτη η νεολαία έσπευσε αυθόρμητα, ανταποκρίθηκε γενναία και πύκνωσε τις τάξεις της θρυλικής Ε.Ο.Κ.Α που έμελλε να γράψει το απαράμιλλο ΕΠΟΣ του 55-59 κατά τη διάρκεια του Αντιαποικιακού Αγώνα.

Ενωμένος ο λαός μας κάτω από τις πτυχές και τους κυματισμούς της γαλανόλευκης, πολέμησε γενναία με προσταγή του Διγενή κι ευχή του Μακαρίου, όπως έλεγε και στα αθώα τραγούδια του.

Ένας μακρύς κατάλογο γενναίων και ωραίων Ελλήνων έπεσαν στον Αγώνα.  Μαθητές που έλειπαν από τις τάξεις των σκολειών  και πύκνωναν τις τάξεις των Ιερών Λόχων,  πύκνωναν τις τάξεις των αγωνιστών της εθνικής τιμής. Νέοι που μπήκαν στην μάχη για έναν Κυπριακό Αρκάδι και κράτησε  η μάχη τέσσερα ολόκληρα χρόνια, μπήκαν στη  μάχη,  Ιερολοχίτες στα Λεύκτρα και στην Χαιρώνεια, στο Δραγατσάνι και στην Σάμο και κράτησε η μάχη τέσσερα χρόνια,  μπήκαν στην μάχη για το Κούγκι και το Μεσολόγγι,  και κράτησε η μάχη τέσσερα ολόκληρα χρόνια.

Μόνο μέσα σε μια λυρική έξαρση που ούτε ίαμβοι ούτε ανάπαιστοι κουμαντάρουν, μπορούμε  ν αγγίξουμε για λίγο το Μεγαλείο των Ηρώων της ΕΟΚΑ.

Μόνο με δέος και κατάνυξη μπορούμε να δούμε το ανέσπερο φως που καίει στα φυλακισμένα μνήματα και καταυγάζει την Ιστορία και τους αιώνες.

Σήμερα γονατίζουμε μπροστά στο  Έπος που έγραψε η ΕΟΚΑ, μια μυστική μυθοπλασία που έπρεπε να διδάσκεται στους νέους μαθητές, στα σκολειά  ολόκληρου του Ελληνισμού, μα που η συμπλεγματική  πολιτική των δήθεν εκσυγχρονιστών την έχει αποκλείσει, ενώ κάποιοι αγράμματοι  και ανιστόρητοι και αποσπασματικοί,  προσπάθησαν να την παρουσιάσουν ως  εθνικιστική παράκρουση των Κυπρίων Ελλήνων.  

Ο Ελληνισμός της Κύπρου μετά από αδιάλειπτους αγώνες για την Αυτοδιάθεση και την Ελευθερία, επαναστάτησε για άλλη μια φορά, για την ΕΝΩΣΗ με την Ελλάδα.

Ελληνίδες και Έλληνες,

μας γαλούχησαν και μας σφυρηλάτησαν τα ιδανικά της ΕΟΚΑ και η ¶λκιμη  Νιότη μας, αγέραστη κυματίζει μέσα στις  υψηλές ενατενίσεις του Δράκου και του Μούσκου ,  στο σφρίγος του Παρίδη,  στην δύναμη του Αυξεντίου,  στην τόλμη του Λένα,  στην σοφία του Μάτση,  στην αθωότητα του Στέλιου Μαυρομάτη,   στην σιωπηλή εγκαρτέρηση του Μιχαλάκη Καραολή και του Ανδρέα Δημητρίου,   στους νεανικούς στίχους του  Ευαγόρα  Παλληκαρίδη  που  ανεβαίνουν δειλά τα σκαλοπάτια τ ουρανού, αναζητώντας το άπειρο φως της Λευτεριάς, μετά από εκείνα τα τρία βασανιστικά λεπτά  που πέρασε στην αγχόνη μέχρι  να επέλθει ο θάνατος.

Μας καθοδηγεί και μας στηρίζει η  εμβληματική Ορθοδοξία της Αγχόνης και το κλέος των ολοκαυτωμάτων.

Μας εμπνέει ο  Νίκος Ευαγόρου,  που  επέλεξε συνειδητά να πεθάνει στον αγώνα για την ΕΝΩΣΗ και έπεσε την 5ην Οκτωβρίου του 1958 μετά από ενέδρα εναντίον φάλαγγας βρετανικών τεθωρακισμένων κοντά στο χωριό Φασούλα.  

Μας δίνει δύναμη ο δεκα εννιάχρονος Μάκης Γιωργάλλας από τον Μαραθόβουνο, και ο  εικοσάχρονος Δημητράκης Χριστοδούλου από την Δερύνεια, ο 16χρονος μαθητή Μιχαήλ Γεωργίου από την Κισσόνεργα  που  πολέμησαν και ξεψύχησαν  ψελλίζοντες: «Ζήτω η Ελλάδα».  

Σήμερα γονατίζομε μπροστά στην ηρωική θυσία του  δεκαεφτάχρονου έφηβου Πρόδρομου Ξενοφώντος από το Αγριδάκι, του οποίου οι  άγγλοι βασανιστές συνέθλιψαν το κρανίο με την μέγγενη,  του δεκαοχτάχρονου Γεώργιου Χριστοφόρου από την Έμπα και του 17χρονου Λουκά Λουκά από την Αγία Νάπα που εδολοφονήθησαν στα χέρια των ευγενών της αυτοκρατορίας με φρικτά βασανιστήρια.

Γονατίζομε μπροστά στην θυσία του δεκαεννιάχρονου  Χριστοφή Παναγίδη από το χωριό Λύση, του οποίου το σώμα ανευρέθη διάτρητο από τους λογχισμού τούρκου επικουρικού , κι ακόμη του δολοφονηθέντος κατά την διάρκεια μαθητικής διαδήλωσης στην Λεμεσό δεκαπεντάχρονου Ανδρέα Γεωργίου από την Διερώνα.

Θυμόμαστε το εφτάχρονο παιδάκι Δημητράκη Δημητριάδη, που έπεσε νεκρός ενώ πετροβολούσε τους άγγλους σε διαδήλωση.

Μνημονεύομε τις θυσίες των Ηρώων της Κυπερούντας, που με τον θάνατο τους έθρεψαν το δένδρο της Λευτεριάς. Τον Αυγουστή Σάββα που εφονεύθη από τους άγγλους μετά την θρυλική μάχη του Πεύκου, τον Γεώργιο Χαραλάμπους 18 χρονών  που το πάνσεπτο σώμα του  διάτρητο από σφαίρες και λογχισμούς αφέθηκε έξω από το Παλλάς στην Λεμεσό την 24 Απριλίου του 1956, του μέλους της ΑΝΕ Κυριάκου Χαραλάμπους και του Χριστόδουλου Καννάουρου που δολοφονήθηκε από τους κατακτητές στις 19 Νοεμβρίου του 1958.

Κι ακόμη, του Πετράκη Κυπριανού  δεκαοκτώ χρονών, και των εικοσάχρονων Ανδρέα Ονησιφόρου από το Κολόσσι, Παναγιώτη Συμεού από την Πάχνα,  Ιωνά Νικολάου και Κυριάκου Κολοκάση από το Γέρι.   Του Παναγιώτη Τουμάζο, συμμαθητή του Πετράκη Γιάλλουρου στο Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου που στα 15 του χρόνια, πήρε διάσελα κι ανηφοριές και έστηνε ενέδρες στους άγγλους μέχρι που έπεσε κατά τη διάρκεια ενέδρας στον Καρβουνά, τον Οκτώβρη του 1958.

Γονατίζομε μπροστά στην  Γαλανόλευκη ψυχή του Πετράκη Γιάλλουρου που δέχθηκε κατάστηθα τις ριπές των άγγλων όντας μπροστάρης σε μαθητική διαδήλωση στην πόλη του Ευαγόρα.

 Μεταλαμβάνομε από το άλικο αίμα  του δεκαεφτάχρονου Τάκη Σοφοκλέους, και του δεκαοκτάχρονου Γεωργίου  Παπαβερκίου.

Σήμερα τιμούμε τους Έλληνες της Κύπρου που με την  ΠΑΝΔΗΜΗ αντίσταση τους και  με την ενσυνείδητη αφοσίωση τους στην Ελλάδα,  επέλεξαν τον θάνατο για την Αυτοδιάθεση και την Ελευθερία τους.

Και δεν είναι Εθνικισμός ο απέραντος έρωτας για την Ελευθερία και η συναίσθηση της τεράστιας ευθύνης να είναι κανείς Έλληνας.

Η  Επανάστασή της 1ης Απριλίου είναι γραμμένη επάνω στις πέτρες που  σηκώσαμε και στρώσαμε τα νέα αλώνια όπου πάλευε ο Διγενής. Αυτές τις πέτρες, τις στεφάνωσε η καινούργια άνοιξη και έχουν σκαλισμένο επάνω τους τ’  αλφαβητάρι που πρέπει να  διαβάζουν οι νέες γενιές.

Η 1η Απριλίου δημιουργήθηκε από το λυτρωτικό χρέος των νέων που έγραφαν τις νύχτες τα προστακτικά συνθήματα της ιστορίας, συγκροτούσαν θυελλώδεις διαδηλώσεις στις πόλεις και τα χωριά, σάλπιζαν τον ξεσηκωμό στα διάσελα και στ’ ακρογιάλια, και έδιναν την ζωή τους πολεμώντας και σήκωναν μεσούρανα την μικρή μας Κύπρο. 

Ο όρκος της Φανερωμένης αποτελεί υψίστη εθνική αλήθεια: «Θα παραμείνωμεν πιστοί έως θανάτου εις το εθνικόν μας αίτημα . ΄Ανευ συναλλαγών . Θα υψώσωμεν το ηθικόν παράστημα μας υπεράνω των κωλυμάτων, εν και μόνο επιδιώκοντες , την Ένωσιν και μόνον την  ΄Ενωσιν.»

Η επέτειος που τιμούμε σήμερα είναι  σύνοδος των Ηρώων και των Αγίων του Ελληνισμού προς χάριν της Ελευθερίας και της Αξιοπρέπειας και της Δικαιοσύνης.

Είναι μυσταγωγία προς χάριν της Κύπρου,  που  απάντησε στο ηρωικό προσκλητήριο του 1821, και με την «σημέα ελληνική πατρής Κύπρου», μετέβη στον Μωριά και πολέμησε για την Λευτεριά των Πανελλήνων.

Παραλογή ενός άλλου μύθου από αλλοτινούς καιρούς η Θυσία των Ελλήνων για την λευτεριά.

Ελληνίδες και Έλληνες,

Η πραγματικότητα που βιώνουμε σήμερα χαρακτηρίζεται  από ένα   απρόσωπο σύστημα με ευτελείς αξίες και πλασματικά κριτήρια, παραμορφώνεται από την άγνοια και την έλλειψη συνείδησης, καθηλώνεται σε επικίνδυνους και συνεχείς συμβιβασμούς και δεν μπορεί  να διαμορφώσει στρατηγική με σαφείς πολιτικούς στόχους. Οι στόχοι οπισθοχωρούν συνεχώς με ελαστικότητα και ευελιξία. Εμείς δεν μπορούμε να είμαστε συνεργοί στην κατάλυση της ιστορίας 4000 χρόνων.

 Γι αυτό η πολιτική που εμείς πιστεύουμε και εφαρμόζουμε, δεν κατεδαφίζει τα ιδανικά και τις αξίες των πατέρων μας, δεν κατεδαφίζει τον Αγώνα, δεν αναθεματίζει την ΕΝΩΣΗ,  και κατευθύνεται μόνο από το αναφαίρετο  δικαίωμα στην αξιοπρέπεια  και στην περηφάνια του Ανθρώπου.

Σήμερα έρχονται ντυμένοι φίλοι, αμέτρητες φορές οι εχθροί μας  και καταλύουν έντεχνα την διαχρονική υποστήριξη του σθένους του λαού μας από την κραταιά ιστορία και τις στέρεες παραδόσεις του και τον παγκόσμιο  πολιτισμό του, υποσκάπτουν τις ρίζες μας και επιχειρούν να αντικαταστήσουν την σύλλογη και θεσμική  μνήμη με τα ρευστά μυθεύματα της παραπλάνησης και της αλλοιωμένης και αλλοτριωμένης συνείδησης, της λεγομένης κουλτούρας λύσης.

Ορισμένοι προσπαθούν εργολαβικά και ακάματα να διαγράψουν το σύστημα αξιών και την ιστορία μας και να χαλκεύσουν ανύπαρκτες καταγραφές και να οδηγήσουν τον κόσμο της Κύπρου στο βαθύ γήρας μιας αδήριτης ανάγκης. Γι αυτό ο λαός πρέπει να στηριχτεί σ αυτόν τον κίνδυνο που διέρχεται και ταυτόχρονα να ευρίσκεται σε εγρήγορση. Να μην ολιγωρεί, να μην παρασύρεται από τεχνητές και υπεραπλουστευμένες  λύσεις παρακμής που μας φέρνουν κάθε τόσο οι πλανόδιοι κουστωδοί  της αλλοτρίωσης.

Να μην γίνεται συναυτουργός στο συλλείτουργο των ανειδίκευτων μιας άρχουσας τάξης που διαφεντεύουν την πολιτεία, καταλύουν τα ιδεώδη και ευθύνονται εξ αδιαιρέτου για την ανεπάρκεια των θεσμών και την ηθική αυτοκτονία της κοινωνίας.

Ο λαός πρέπει να λαμβάνει ενεργό  μέρος, όντας η πεμπτουσία της ύπαρξης του κράτους, στην    διαδικασία  της δημιουργίας και της αυτοτέλειας των ηγετών του  και στην διαμόρφωση του πεδίου για την προσπέλαση ων στόχων, για την απαγόρευση της συνεχούς μετάθεσης των στόχων, για την άρνηση της αυθαιρεσίας και των νεολογισμών της αποθράσυνσης. Ο λαός μέσα στην ταπεινή και πενιχρή αναλογική της  αυταπάρνησης, αφού καλείται συνεχώς να καταβάλει το τίμημα του κάθε Αγώνα, οφείλει να παραμείνει αυστηρός αλλά και γνώστης. Πρέπει να γνωρίζει. Γιατί  διδάχθηκε από τον Ρήγα πως «όλοι χωρίς εξαίρεσιν έχουν χρέος να ηξεύρουν γράμματα. Διότι εκ των γραμμάτων γεννάται η προκοπή με την οποίαν λάμπουν τα ελεύθερα έθνη».

 Όλοι έχουσιν χρέος να γνωρίζουν. Ειδικά σήμερα που μας βασανίζει η πάνδημη άγνοια  Γι αυτό όσοι γνωρίζουν, διατηρούν αλώβητη την ψυχή τους και γι αυτό  στέκονται με περηφάνια και θαυμασμό μπροστά στις ιερές μορφές του Αγώνα και κλίνουν ευλαβικά το γόνυ μπροστά στους βωμούς της θυσίας και των ολοκαυτωμάτων.

Έλληνες, πρέπει να γνωρίζουμε καλά τι συμβαίνει σήμερα και να διεκδικούμε .  Να μην συμβιβασθούμε με τίποτα λιγότερο από εκείνο που διεκδίκησαν οι ήρωες της ΕΟΚΑ, και από όσα προβάλλει ο Ρήγας Φεραίος στην Χάρτα της Βαλκανικής Χερσονήσου  ήδη από το 1793:

Την πολιτική Ελευθερία, την ελευθερία του  λόγου και της σκέψης, και του τύπου, του εκλέγεσθαι και της μόρφωσης, το δικαίωμα της ατομικής  ιδιοκτησίας.

Εμείς θέλουμε το κάθε  αγκωνάρι  της ιστορίας στην θέση του. Γιατί η φυσιογνωμία της αγώγιμης κριτικής δεν μας  αφήνει περιθώρια για φλυαρία. Ο λαός μας που εξήλθε μέσα από την εμφύλια θλίψη της καθημαγμένης πατρίδας με το τραγικό και την διάψευση να τον ακολουθούν. Δεν μπορεί να ανακυκλώνει τις εμμονές των ηττημένων και τις καθηλώσεις του ενδοτισμού  και να περιφέρει την ένδεια οραμάτων και προσανατολισμών ως επαίτης στην διεθνή σκηνή.

Πρέπει να ανακτήσει την περηφάνια και την αισιοδοξία του.

    Γιατί «τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί και αμαθείς, και πλούσιοι και φτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι», κατά πως λέγει ο Μακρυγιάννης.

Γιατί τούτη την Πατρίδα πρέπει να την σώσουμε.

        

 

 
 
 
  Αναζητηση
     
    ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ
ΔΕΛΤΙΟ:
  ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ: