ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ  
 
 
 
 
 
 
Θεοχάρους: Λήψη μέτρων και αναστολή των τουρκικών ενταξιακών διαδικασιών ... 07-10-2014
 
διαβάστε περισσότερα
 
Από την Ένωση στη Διχοτόμηση - Προοπτικές και εναλλακτικές στρατηγικές επιλογές δημοκρατικής λύσης στο Κυπριακό
Ημερομηνία: 30-04-2012

Είναι πολύ βαρύ το φορτίο να είναι κανείς καλός Έλληνας.  Ειδικά, όταν έχει πλήρη συναίσθηση πως ο  Ελληνισμός σε διάφορες στιγμές της μακραίωνης ιστορίας του αναδεικνύει  ως υπέρτατη ηθική τάξη, ένα σύστημα αρχών και αξιών που στηρίζεται στην Εθνική αξιοπρέπεια αλλά και σε ένα  σκληρό ρεαλισμό, και  μπορεί να αντιστέκεται στην «ύβρι» πως όποιος αγαπά και πονά  την «παλιοψάθα» των λαών είναι εθνικιστής…

Ο  Ελληνισμός της Κύπρου, ένα σφριγηλό κομμάτι του Ελληνικού κόσμου, που κακή τη μοίρα βρίσκεται εκτός των συνόρων του Ελληνικού κράτους,  πέρασε άλλο ένα Πάσχα χωρίς ΑΝΑΤΑΣΗ. Και χωρίς Ανάσταση, όπου η ΑΝΑΣΤΑΣΗ  είναι έννοια ταυτισμένη με την ανώτερη ηθική, την ελευθερία, το δικαίωμα στην ζωή.

Η Κύπρος ζει εδώ και 40 χρόνια ένα Νέο-Οθωμανικό Μεσαίωνα.

Εξωραϊσμένο, βεβαίως Μεσαίωνα,  εκμαυλισμένο από την  τρέχουσα πολιτική ηγεσία, που έσπευσε να αλλάξει τα βιβλία της Ιστορίας. Που για να εκσυγχρονίσει τάχα την Παιδεία, και να εξευμενίσει την Τουρκία, διδάσκει στα παιδιά ότι η Τουρκοκρατία ήταν "η Οθωμανική περίοδος" της ιστορίας της Κύπρου.

Η Τουρκοκρατία άρχισε στην Κύπρο το 1571, ένα αιώνα μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης. Η Κύπρος κατελήφθη από τον Λαλά Μουσταφά και οι Τούρκοι εισβολείς,  προέβησαν σε άγριες σφαγές.

Έκτοτε, οι Έλληνες της Κύπρου, οι Ρωμιοί, οι Ρουμλαράτ  έλαβαν μέρος σε όλες τις εξεγέρσεις των Ελλήνων για την απελευθέρωση. Κάποιοι εξ αυτών εξισλαμίσθηκαν και απετέλεσαν την προσμαγιά των σημερινών τουρκοκυπρίων. Ο λαός υπέστη συνεχείς διωγμούς και  σφαγές και αποδεκατίστηκε. Δεν έπαψε όμως να αντιστέκεται κι να περιμένει. Σας θυμίσω την  περίπτωση του Ιωάννη Καρατζά, του συντρόφου του Ρήγα Φεραίου.

Ξεσηκώθηκε το 1821 μαζί με όλους τους Έλληνες.

 Έτσι δεν προκαλεί έκπληξη , η απάντηση του Ιωάννη Καποδίστρια στην ερώτηση του εκπροσώπου του Αγγλικού Υπουργείου των Εξωτερικών: «Ποία χωρογραφικά όρια απαιτεί η Ελλάδα, Εξοχότατε»;

Ο Κυβερνήτης απάντησε:   «Τα όρια τα οποία από το 1821 ορίζονται υπό του αίματος του εκχυθέντος εις στας σφαγάς των Κυδωνιών,  των Ψαρών, της Χίου, της Κρήτης, της Ρόδου και της Κύπρου».

Ανάλυση της συμμετοχή των Κυπρίων στην Ελληνική  Επανάσταση, και των  πολλών συνεχών εξεγέρσεων που ακολούθησαν.

Το 1878 η Βρετανική Αυτοκρατορία παρέλαβε την Κύπρο από το Παντουρανικό υβρίδιο  με την συνθήκη του Βερολίνου και οι Κύπριοι εκδήλωσαν την αγαλλίαση τους πιστεύοντας πως το νησί μας θα ακολουθούσε την τύχη της Επτανήσου, θα διδόταν δηλαδή στην Ελλάδα  από τους Βρετανούς, και θα επιτελείτο επιτέλους ο από αιώνων πόθος της  ΕΝΩΣΗΣ . Αρχιεπίσκοπος Σωφρόνιος.

Το 1914 πρόταση να αποδοθεί η Κύπρος στην Ελλάδα. Το 1925 η Κύπρος ανακηρύχθηκε σε αποικία του στέμματος.

(Ανάλυση περιόδου  1914-1931, Οκτωβριανά , Πάλμερ, 1940, Λεύτερη Κύπρος σε Λεύτερη Ελλάδα).

Μετά από αιματηρές εξεγέρσεις , μετά το δημοψήφισμα του 1950 , μετά το "ουδέποτε" του Χόπκινσον και το "είναι ψεύδος και απάτη το Ενωτικό σας αίτημα, γιατί αν ήταν πραγματικότης θα πολεμούσατε για αυτό", του Σερ Ρόμπερτ Αρμιτεϊτζ, οι Κύπριοι προχώρησαν στον Απελευθερωτικό αγώνα του 55-59.

Από το 1957 και 58, οι Βρετανοί έθεσαν τις βάσεις για την διχοτόμηση της Κύπρου και με το σχέδιο Μακ Μίλαν προσπάθησαν να την τριχοτομήσουν. Κανένα από τα σχέδια που πρότειναν δεν οδηγούσε στην αυτοδιάθεση. Συνιστούσαν μορφές της δικτατορίας του Κυβερνήτη! Η απειλή της διχοτόμησης λέγεται ότι ώθησε τον Μακάριο να αποδεχθεί την λύση της ανεξαρτησίας.

Σύγχρονη Άποψη

Στις 11 Φεβρουαρίου 1959  υπογράφηκαν οι Συμφωνίες της Ζυρίχης, οι οποίες καθόρισαν, ερήμην  του Κυπριακού λαού, την μορφή του Κυπριακού Συντάγματος και την δικοινοτική δομή της νεοσύστατης Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ενώπιον της τουρκικής εθνοσυνέλευσης, ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Ζορλού δήλωσε πως: «Δεν κάναμε καμιά θυσία παραιτούμενοι από την διχοτόμηση, με την μορφή που παραιτηθήκαμε. Γιατί αντί να αποδυθούμε σε ένα μακροχρόνιο αγώνα με την Ελλάδα, εξασφαλίσαμε την κυριαρχία και διαφέντεψη όλης της νήσου από την Τουρκική Κοινότητα ».

Ο Στιουαρτ De Smith, Άγγλος συνταγματολόγος, από τους διασημότερους στην εποχή του, είπε πως το Κυπριακό Σύνταγμα, στην δικοινοτική του μορφή που καθορίστηκε στην Ζυρίχη, αποτελεί «ένα τραγικό και σε πολλές περιπτώσεις σχεδόν γελοιωδώς παράλογο κείμενο» και πρόσθετε πως «ουδέποτε εκλεγμένοι αντιπρόσωποι της πολιτικής πλειοψηφίας δεν αντιμετώπισαν τόσα τρομακτικά εμπόδια που τους δημιούργησε ο συντακτικός νομοθέτης». Ο De Smith κατέληγε ότι: «Θα μπορούσε δίκαια κάποιος να διερωτηθεί αν οι αρχές στις οποίες βασίζεται το Σύνταγμα της Κύπρου και οι λεπτομερείς κανόνες που εμπεριέχει υπήρξαν το προϊόν ενός εφιαλτικού διαλόγου, ανάμεσα σε ένα συνταγματολόγο και ένα μαθηματικό».

Κατά την περίοδο 1960-1963, αυτό το Σύνταγμα κλήθηκαν να  εφαρμόσουν οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι. Απέτυχαν. Η ευθύνη σύμφωνα με το σύνολο των Ελληνοκυπρίων πολιτικών, βάραινε την ελεγχόμενη από την Τουρκία, τουρκοκυπριακή πλευρά.

Μετά τα γεγονότα του 1963, που τότε αποκαλούνταν τουρκική ανταρσία από το σύνολο των πολιτικών κομμάτων, ο Εζεκίας Παπαϊωάννου δήλωσε ότι: «η ρίζα της σημερινής ανώμαλης κατάστασης στην Κύπρο βρίσκεται στο γεγονός ότι ο κυπριακός λαός εμποδίστηκε από του να ενασκήσει το ιερό και αναφαίρετο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. Αν το Κυπριακό ζήτημα λυόταν ευθύς εξ αρχής με την ενάσκηση αυτού του δικαιώματος, δεν θα είχαμε σήμερα την εγκληματική στασιαστική δραστηριότητα και την έκρυθμη γενικά κατάσταση που δημιουργήθηκε. Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος με το οποίο θα αποφασίσει ο Κυπριακός Λαός το μέλλον του είναι από τώρα γνωστό. Δεν υπάρχει μηδέ η παραμικρή αμφιβολία πως θα αποφασίσει να σμίξει την τύχη του με το μεγάλο αδελφό λαό της Ελλάδας. Στόχος λοιπόν του Εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του Κυπριακού Λαού είναι η ΕΝΩΣΗ και προς αυτόν τον στόχο θα βαδίσουμε όλοι ενωμένοι».

Συνεχίζω το εράνισμα από όσα ειπώθηκαν για τις  συμφωνίες εκείνες και σταχυολογώ κάποιος αντιδράσεις.

Αρχιεπίσκοπος Εθνάρχης Μακάριος: Νενικήκαμεν αδελφοί.

Κωνσταντίνος Καραμανλής: Η ευτυχέστερη μέρα της Ζωής μου.

Φατίν Ρουστού Ζορλού , Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας: Με εκτελείτε γιατί σας έδωσα την Κύπρο. (Η δήλωση αυτή έγινε από τον Ζορλού λίγο πριν από την εκτέλεσή του από του στρατιωτικούς)

Γιόμο Κενυάτα: Πρόεδρος της Κένυα. Αν δεν υπήρχε το Σύνταγμα της Κύπρου , θα έλεγα πως το Σύνταγμα της Κένυα είναι το χειρότερο στον κόσμο. Το 1963 ο Μακάριος προσπάθησε να τροποποιήσει το Σύνταγμα καταθέτοντας  δεκατρία σημεία αλλαγών , σε συνεννόηση με την Βρετανία. .

Από το 1963 μέχρι το 1974 η κατάσταση ήταν έκρυθμη, με δικοινοτικές συγκρούσεις και συνεχείς απειλές της Τουρκίας για στρατιωτική επέμβαση. Τροποποίηση Συντάγματος, Κατάληψη στρατηγικών σημείων Κυπριακής επικράτειας, Μεραρχία, Μανσούρα, Κοφίνου, Θύλακοι, γκέτο, μετακινήσεις πληθυσμών, πρώτη μορφή διχοτόμησης επί του εδάφους.

   Η απειλή υλοποιήθηκε το 1974

Η Τουρκία με την εισβολή του 1974 κατέλαβε το 37% του Κυπριακού εδάφους και απειλεί συνεχώς το ελεύθερο τμήμα.

Στην Ευρωπαϊκή Κύπρο του εικοστού πρώτου αιώνα ανέχονται οι πάντες την στρατιωτική κατοχή μιας ελεύθερης, ευρωπαϊκής γης, ενός πολιτισμού που έχει προσφέρει στην ανθρωπότητα, την Ευρώπη και την Δύση ιδιαιτέρως, τα αγαθά της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης και της Δημοκρατίας. Της Ισηγορίας, της Ισοπολιτείας και της Ισότητας. Ενός πολιτισμού που έχει προσφέρει στον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό και στην Αναγέννηση  το πνεύμα της Αμφικτιονίας, του Απόλλωνα, του Ομήρου.

Όλες οι αξίες του πολιτισμού της Ευρώπης,  καταπατούνται σήμερα από τον Νέο-οθωμανικό ιμπεριαλισμό και η Ευρώπη  αθωώνει την Τουρκία λόγω του τεράστιου όγκου εμπορικών συναλλαγών Τουρκίας- ΕΕ.

Μετά την εισβολή, οι Έλληνες της Κύπρου λούφαξαν για πολύ καιρό. Οι λέξεις  Ελλάδα, Ένωση ήσαν απαγορευμένες. Καλλιεργήθηκε κλίμα ενοχών και το δικαίωμα των Ελλήνων της Κύπρου να αισθάνονται Έλληνες έγινε ο αποδιοπομπαίος τράγος μιας ανάλγητης και κυρίαρχης για κάποιο διάστημα  νέο-κυπριακής πολιτικής κουλτούρας και ιδεοληψίας.  

Η Ελλάδα παρέμεινε οχυρωμένη πίσω από το δόγμα του ότι βρίσκονταν πολύ μακριά  για να παρέμβει. Αμήχανη και χωρίς σπαργή.

Η Κύπρος άρχισε τις κλάψες σε παγκόσμιο επίπεδο, στον ΟΗΕ, στους αδέσμευτους, στο Κομμουνιστικό Μπλοκ, και με διάφορα ψηφίσματα του ΟΗΕ περιφερόταν ως επαίτης στους ισχυρούς ζητώντας στήριξη.

Κάπου εκεί , άρχισε η δραματική έκπτωση με αποδοχή της Ομοσπονδίας .  Με τις συμφωνίες Μακαρίου- Ντενκτάς και Κυπριανού- Ντενκτάς, κάποιοι αποδέχθηκαν τον  λεγόμενο οδυνηρό συμβιβασμό της ΔΔΟ. Δηλαδή αποδέχθηκαν τους στρατηγικούς σχεδιασμούς της Τουρκίας και της Βρετανίας όπως αυτοί εκπονήθηκαν από το 1956 και έλαβαν  πολιτειακή συνταγματική δομή, διχοτομικού χαρακτήρα, στο πλαίσιο του σχεδίου Ανάν. 

ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΙΣΧΥΟΣ -ΙΣΟΖΥΓΙΑ ΔΥΝΑΜΕΩΝ  

Οι παράγοντες που κατά καιρούς χρησιμοποιήθηκαν ή θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν από την Κυπριακή Δημοκρατία ή μπορεί στο μέλλον να χρησιμοποιηθούν για να ενταχθούν σε συγκροτημένη στρατηγική και να  δημιουργηθούν συνθήκες δημοκρατικής και άρα βιώσιμης λύσης είναι :

1. Η στρατιωτική και οικονομική ισχύς

2. Η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ

3. Η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ  και το  διεθνές δίκαιο και το κοινοτικό κεκτημένο.

4. Οι φιλοδοξίες της Τουρκίας να ενταχθεί στην ΕΕ

5. Τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στην ΑΟΖ της Κύπρου.

---------------------------------------------------------------------------------

Η Κύπρος και η  Ελλάδα μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας,  θα έπρεπε να είχαν οικοδομήσει στρατηγική για την απελευθέρωση του νησιού.

Η Κύπρος είχε καταστραφεί οικονομικά από τον εμφύλιο που είχε προηγηθεί, και από την εισβολή και είναι αλήθεια  πως   μετά την ολοκληρωτική καταστροφή του 1974, υπήρξε μια οικονομική ανάκαμψη της Κύπρου. Προσφάτως βεβαίως η Κύπρος μπήκε και αυτή στον κυκλώνα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.

Όταν  η Κυπριακή οικονομία ανθούσε, η άνθισή της αυτή συνδυάστηκε με την προσπάθεια που έγινε με το Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου. Μια προσπάθεια η οποία θα μπορούσε να ήταν λυτρωτική. Δυστυχώς και αυτή εγκαταλείφθηκε.

Ο Κυπριακός λαός βίωσε περιόδους παρακμής και μιζέριας γιατί οι πολιτικές ηγεσίες ευθυνόφοβες, ηττοπαθείς  και άτολμες δεν πίστεψαν στις δυνατότητές μας να διεκδικήσουμε το δίκαιο μας και πάντα περίμεναν ένα εξωτερικό σωτήρα.

Η παρακμή ήταν και είναι κυρίως ηθική, αφορά το φρόνημα του λαού. Κατασπαταλήσαμε και διασκορπίσαμε στους πέντε ανέμους το ιδεολογικό και  ηθικό κεφάλαιο που μας κληροδότησε η γενιά του 55-59, κατασπαράξαμε το οικονομικό κεφάλαιο που χρωστούσαμε στην επόμενη γενιά και ανατινάξαμε την κοινωνική συνοχή.

Γι αυτό και δεν αντιδράσαμε στην ανακήρυξη του ψευδοκράτους την 15η Νοεμβρίου 1983

Αυτή είναι η μιζέρια της παρούσας κατάστασης, που συνεχίζεται. 

2. Η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ θα μπορούσε να μετατρέψει την Ελλάδα σε κυρίαρχο οικονομική και πολιτική  δύναμη στα Βαλκάνια, στις Παρευξείνιες περιοχές και στην Ανατολική Μεσόγειο. Δυστυχώς, είχαμε τα γνωστά και τραγικά αποτελέσματα που βιώνουμε όλοι.

 Η ένταξη της Ελλάδας βεβαίως βοήθησε σημαντικά στην ένταξη της Κύπρου. Η ένταξη της Κύπρου  στην ΕΕ ήταν ένα σημαντικό βήμα. Δυστυχώς τα πλεονεκτήματα και οι δυνατότητες που κερδίσαμε με την ένταξη και λόγω και της μεγάλης φιλοδοξίας της Τουρκίας να ενταχθεί στην ΕΕ, απειλούνται να εξανεμιστούν. Να θυμίσω ότι η  έναρξη των τουρκικών ενταξιακών διαδικασιών έγινε υπό την προϋπόθεση  ότι η Τουρκία θα έπρεπε  να επιλύσει το Κυπριακό επί τη βάσει των δημοκρατικών αρχών και αξιών της ΕΕ,  εάν ήθελε  να καταστεί πλήρες κράτος μέλος ή να αποκτήσει ειδική σχέση.

Το νομικό και πολιτικό πλαίσιο που διαμορφώθηκε στην ΕΕ σε επίπεδο Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, καθώς και οι σχετικές θέσεις της Ένωσης, που αποτελούν τμήμα του κοινοτικού κεκτημένου, και ειδικά η απόφαση της 21ης Σεπτεμβρίου του 2005 καθορίζουν  ότι η ΕΕ αναγνωρίζει στην Κύπρο ως μόνο κράτος την Κυπριακή Δημοκρατία και θέτει ως απαραίτητη προϋπόθεση για την πλήρη ένταξή της Τουρκίας , την αναγνώρισή της Κυπριακής Δημοκρατίας από  την Άγκυρα.  

Το τι συμβαίνει με το φυσικό αέριο και την Ελληνική ΑΟΖ,  θα το αναλύσουμε στην συνέχεια .

Ορόσημο βεβαίως παραμένει το 2004. Όταν ο λαός απέρριψε με μεγάλη πλειοψηφία το σχέδιο Ανάν.

Οκτώ χρόνια μετά, και με την Κύπρο προετοιμαζόμενη να αναλάβει την Προεδρία του Συμβουλίου την 1η Ιουλίου, εισπράξαμε άλλο ένα τουρκικό τελεσίγραφο. Η Τουρκία ζητά την επίλυση του Κυπριακού με τους δικούς της όρους, μέχρι την 1η Ιουλίου, διαφορετικά, απειλεί να θέσει σε εφαρμογή το σχέδιο Β, δηλαδή την ανακήρυξη της "Τουρκοκυπριακής Δημοκρατίας" στα κατεχόμενα με σκοπό την αναγνώριση του ψευδοκράτους με "άλλο όνομα"!  Παράλληλα, στην Σύνοδο των Ισλαμικών κρατών το ψευδοκράτος που συμμετέχει ως παρατηρητής παρά  τις αντιδράσεις της Κυπριακής Κυβέρνησης, αναβαθμίζει το καθεστώς του.

Βεβαίως, η Τουρκία μας απειλεί ότι έχει και σχέδιο Γ, δηλαδή την προσάρτηση των κατεχομένων.  

Σ αυτή την κατάσταση μας έφερε η  παρανοϊκή προσήλωση στην στόχευση της ΔΔΟ. Η λαθεμένη πολιτική του εξευμενισμού, του ημερώματος της στρίγγλας.

Η μετατροπή της οδυνηρής λύσης της ΔΔΟ σε  παντιέρα του αγώνα, τάχα ξεκίνησε από την συμφωνία Μακαρίου Ντενκτάς, πέρασε από την  ανακήρυξη του ψευδοκράτους την 15η Νοεμβρίου του 1983 και κατέληξε στην σημερινή τραγική κατάσταση της αποδοχής της ύπαρξης τουρκοκυπριακού συνιστώντος κράτους. Αυτό  προδικάζει το διχοτομικό χαρακτήρα της λύσης της  ΔΔΟ. 

Η λύση που θέλει η Τουρκία είναι η αποδοχή από μέρους μας των όρων συνθηκολόγησης που έθεσε ενώπιον μας ήδη από το 1974. Πού είχαν ήδη τεθεί από το 1956. Και αδιάψευστος επί τούτου μάρτυρας είναι τα έγγραφα των Βρετανικών Μυστικών Υπηρεσιών που χωρίζουν την Κύπρο σε τρεις ζώνες. Μια ελληνοκυπριακή, μια τουρκοκυπριακή και μια βρετανική η οποία εξελίχθηκε στις Βρετανικές Βάσεις. 

Η Τουρκία δεν άλλαξε τις θέσεις της ουδέ κατ ελάχιστον παρά τις τρομακτικές υποχωρήσεις στις οποίες προέβη η Ελληνική πλευρά και ειδικά ο Πρόεδρος Χριστόφιας. Οι πολιτικές μας ηγεσίες, αντί να συνεχίσουν διεκδικώντας τα βασικά θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου, δηλαδή τις βασικές  ελευθερίες, την δικαιοσύνη και την  ισότητα, αντί να διεκδικήσουν  αλλαγή του σκηνικού της υποτέλειας που στήθηκε με τις συνομιλίες κορυφής του 77 και 79, εξακολουθούν να βαυκαλίζονται με την ιδεοληψία ότι η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία μπορεί έστω και κατ ελάχιστον να διασφαλίσει τα ανθρώπινα δικαιώματα των Κυπρίων.

................................................................................................

Η ΔΔΟ  είναι καθεστώς που στηρίζεται στον φυλετικό διαχωρισμό και οι πολιτικές μας ηγεσίες, αδυνατούν να κατανοήσουν ότι Πολιτική ισότητα, όπως αυτή ερμηνεύεται στο πλαίσιο της ΔΔΟ σημαίνει εξίσωση της κατέχουσας δύναμης με τον καταδυναστευόμενο λαό και της μειονότητας με την πλειοψηφία ενός λαού. Το ζητούμενο, αυτό το οποίο επιβάλλεται να διαφυλαχθεί είναι η  ισότητα των ατόμων ως πολιτών, ως φορέων δικαιωμάτων και ελευθεριών. Και αυτό δεν μπορεί να συμβεί σε πολιτειακά συστήματα ρατσιστικού χαρακτήρα.

Και είμαστε βεβαίως  Ευρωπαίοι πολίτες και δεν μπορούμε να δεχθούμε  λύσεις φυλετικών διακρίσεων, λύσεις αδικίας, λύσεις καταπάτησης ελευθεριών, λύσεις ανισότητας. Η θρησκευτική ελευθερία που αποτελεί μια από τις βασικές διαστάσεις της ατομικής και συλλογικής ελευθερίας του ανθρώπου  κατοχυρώθηκε πριν από αιώνες. Στην Κύπρο παραβιάζεται συστηματικά από την  Τουρκία  από το 1974.

Οι προστάτες των Ευρωπαϊκών ιδεωδών, της ελευθερίας και της δημοκρατίας, της ισότητας και της ειρήνης, οι  Άγγλοι-Αμερικανοί και αρκετοί εκ των Ευρωπαίων εταίρων μας  βομβαρδίζουν καθεστώτα τα οποία  παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, ενώ την ίδια ώρα ανέχονται την κατοχή ευρωπαϊκής γης και τον βιασμό των ατομικών ελευθεριών και των συλλογικών δικαιωμάτων του Ελληνισμού της Κύπρου. Η  Κυπριακή και η Ελλαδική ηγεσία παραμένουν άπραγες.

Η μεν αθηναϊκή βουβάθηκε στον πόνο των καταστροφικών ανομιών της, εις βάρος του Ελληνισμού που τον έφερε σε ένα απίστευτο αδιέξοδο, η δε Κυπριακή,  ιδιαιτέρως όμως ο Πρόεδρος, διαπράττει τα απίστευτα.

Αντί για παράδειγμα  να καταγγέλλει τον Αττίλα, προσβάλει και νουθετεί τον Επίσκοπο Χριστοφόρο, ο οποίος διαμαρτύρεται για την παραβίαση των θρησκευτικών ελευθεριών,  γιατί του χαλάει  το καλό  κλίμα.

Προσδοκώντας με τον διαρκή κατευνασμό ότι θα κερδίσει τι; Την ΔΔΟ, ειδικά όπως έχει καταντήσει με τις συνεχείς παραχωρήσεις του; Ή μήπως την Ελευθερία της Κύπρου;

Το δημοψήφισμα του 2004 και το ΟΧΙ επί του σχεδίου Ανάν ήταν μια πράξη εθνικής αξιοπρέπειας ανώτερης ηθικής και ρεαλισμού. Αν ο Λαός μας έλεγε ΝΑΙ, η Κυπριακή Δημοκρατία θα διαλυόταν και για τον Ελληνισμό της Κύπρου θα άρχιζε η αντίστροφη μέτρηση του αφανισμού.

Η εθνική αξιοπρέπεια θα κατέρρεε, και οι  Κύπριοι θα υποτάσσονταν τελικά.

Είναι πλέον αντιληπτό ότι η ΔΔΟ ως  πολιτειακό σύστημα θα συνιστά ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της Ειρήνης και της ΕΕ. Που θα βιώνει λάθρα στηριζόμενο στην καθυπόταξη των Ελλήνων. Αυτό σημαίνει  αφενός την ανατροπή της ιστορίας και των νομικών και πολιτικών παραγώγων του απελευθερωτικού, αντιαποικιακού και αντιιμπεριαλιστικού αγώνα, και  αφετέρου την νομική και πολιτική ακύρωση της ένταξης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην ΕΕ.

Είναι γνωστό πως αν είχαμε αποδεχθεί το  σχέδιο Ανάν,  δεν θα εντασσόταν στην ΕΕ η Κυπριακή Δημοκρατία αλλά τα δύο ισότιμα συνιστώντα κράτη. Η Κύπρος δεν θα είχε σήμερα την ΑΟΖ που έχει. Μεγάλο τμήμα του φυσικού πλούτου του νησιού μας θα ανήκε στις  Βρετανικές Βάσεις. Να σας θυμίσω, ακόμη, ότι ο  Μεχμέτ Αλί Ταλατ έλεγε το 2003, προκειμένου να δικαιολογήσει το δικό του ‘ναι’ στο σχέδιο Ανάν, πως με την λύση αυτή,  η λεγόμενη τουρκική δημοκρατία της βόρειας Κύπρου, θα γινόταν   ισότιμο κράτος στο διεθνές σύστημα και το σύνολο των εποίκων θα παρέμεναν νόμιμα στο νησί.

 Δυστυχώς τα ίδια ισχύουν και σήμερα. Η ηγεσία δεν σεβάστηκε το ΟΧΙ του 2004. Δεν σεβάστηκε την λαϊκή ετυμηγορία ως απόρροια της κυριαρχίας του λαού.

Το σχέδιο Ανάν έδινε στην Τουρκία πολύ περισσότερα από όσα κέρδισε το 1974.

Το σχέδιο Ανάν στις δικές του διατάξεις καθόριζε ότι εάν το απέρριπτε η μία εκ των δύο κοινοτήτων, αυτόματα θα ήταν νεκρό, ως μη ισχύον και μηδέποτε γενόμενο. Εντούτοις με τις δικές μας ευλογίες αποτελεί τη βάση των συνομιλιών για μια διευθέτηση στην πρακτική εφαρμογή των δύο  κρατών.

Αναρωτιέται λοιπόν ο καθένας που σκέφτεται, που αγωνιά:

-Γιατί εντάχθηκε η Κυπριακή Δημοκρατίας στην ΕΕ;

- Για να ανατρέψει ή για να νομιμοποιήσει τα τετελεσμένα της εισβολής, όπως καθορίζονται στη βάση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας και του σχεδίου Ανάν; Πώς γίνεται σεβαστή η λαϊκή κυριαρχία, που απέρριψε το σχέδιο Ανάν;

-Θα νομιμοποιήσουμε το διοικητικό, πληθυσμιακό και γεωγραφικό διαχωρισμό της Κύπρου στο πλαίσιο μιας διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας;

-Ή  θα καθοριστεί ως στόχος ένα δημοκρατικό πολιτειακό σύστημα που θα σέβεται και θα κατοχυρώνει τη δημοκρατία, το κοινοτικό κεκτημένο και όλα τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα όλων των Κυπρίων και  των λοιπών Ευρωπαίων πολιτών;

Εάν δηλαδή σήμερα ή αύριο υπογραφεί μια λύση στη βάση του σχεδίου Ανάν θα επιστρέψουμε στην προ του 2004 κατάσταση, θα ακυρωθεί το ΟΧΙ και θα γίνει ΝΑΙ. Ένα ναι στη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και όχι ένα ναι στην επανένωση της Κύπρου.   Η Κυπριακή Δημοκρατία θα εξέλθει της ΕΕ και σε αυτήν θα εισέλθει η παράνομη σήμερα "Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου" με την πολιτειακή μορφή του τουρκοκυπριακού συνιστώντος κράτους. Η Κυπριακή Δημοκρατία θα διχοτομηθεί σε δύο συνιστώντα κράτη και θα διαλυθεί. Αυτό ήταν το σχέδιο πριν από το ΟΧΙ, αυτό είναι το σχέδιο και η βάση των υφιστάμενων συνομιλιών. Μια φόρμουλα διαλυτική και αντιδημοκρατική.

Ηθικά, νομικά και πολιτικά έκπτωτη που δεν συνάδει με τον διεθνή νόμο και δεν κατοχυρώνει τα ανθρώπινα  δικαιώματα.  

Το εφικτό της λύσης αυτής  στηρίζεται στην πλήρη υποταγή μας και στη νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής δηλαδή στον   πληθυσμιακό, γεωγραφικό και διοικητικό διαχωρισμό της Κύπρου. Στα επί του εδάφους ήδη από το 1974 δεδομένα. Αυτό θέλουμε; Βεβαίως ΟΧΙ!

Συνεπώς πρέπει να αντιμετωπίσουμε ρεαλιστικά και αποτελεσματικά τα διάφορα διλήμματα που τέθηκαν ενώπιον του λαού ή που τίθενται ακόμη και σήμερα εκβιαστικά.  Το πρώτο δίλημμα που έθετε και θέτει η διακυβέρνηση Χριστόφια ήταν και είναι: διζωνική ή διχοτόμηση. Το δίλημμα αυτό είναι κάλπικο. Αν το βάλουμε δίπλα στο δίλημμα που θέτει η Τουρκία: αποδοχή των όρων μας τώρα ή ενσωμάτωση των κατεχομένων, κατανοούμε πως εύκολα κάποιος θα κατέφευγε στην ευθανασία.

Από το 1956 Τούρκοι και Βρετανοί τόνιζαν αρχικώς στο παρασκήνιο και εν συνεχεία ειδικώς στη δεκαετία του 1960 στο προσκήνιο με τη συνδρομή μάλιστα και της τότε Σοβιετικής Ένωσης ότι η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία ήταν και είναι  τακσιμ. Δηλαδή η  διχοτόμηση.

Το ίδιο το ΑΚΕΛ που σήμερα σηκώνει ψηλά το λάβαρο της ομοσπονδίας τότε ήταν αφοριστικό. Και καταδίκαζε τη λύση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας ως διχοτόμηση. Πώς   είναι δυνατόν τότε να ήταν διχοτόμηση και σήμερα να έχει εξελιχτεί σε επανένωση; Τι είναι όμως η  διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία; Είναι  ο τεχνικός, βίαιος  και παράνομος διαχωρισμός επί του εδάφους, του πληθυσμού και της διοίκησης όπως προέκυψε από την εισβολής και επιδιώχθηκε να μετατραπεί μέσω του σχεδίου Ανάν, από παράνομος σε νόμιμο.  Υπάρχουν  έγγραφα των Βρετανών, στα οποία έχω ήδη αναφερθεί, του 56 και του 57, που καθορίζουν την ΔΔΟ  ως λύση διχοτομική.

Μπορεί βεβαίως να ισχυριστεί κάποιος ότι τα δεδομένα άλλαξαν και θα έχει δίκαιο. Ότι η Κύπρος είναι De facto διχοτομημένη. Αλλά σίγουρα η ΔΔΟ δεν συνιστά επανένωση. Αντιθέτως νομιμοποιεί τα τετελεσμένα της εισβολής σε δύο επίπεδα. Το ένα είναι το πολιτειακό που σημαίνει ότι οι Τούρκοι θα είναι κυβερνήτες στο βορρά και συγκυβερνήτες στο νότο. Το άλλο είναι το γεω-στρατηγικό, γεωπολιτικό που σημαίνει ότι η Κύπρος θα τεθεί υπό τον πλήρη  έλεγχο της Τουρκίας και της Βρετανίας λόγω βάσεων.

Το ερώτημα είναι τί κάνουμε. Περιμένουμε το χρόνο για να καταστεί η υφιστάμενη de facto διχοτόμηση σε de jure; Ασφαλώς όχι! Από την άλλη όμως δεν μπορούμε να μετατρέψουμε την υφιστάμενη de facto σε de jure μέσα από την υπογραφή μιας διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδία δυο συνιστώντων κρατών.  

Δεν ανήκω στο απορριπτικό στρατόπεδο. Ανήκω σε εκείνη τη σχολή σκέψης που έχει και θέσεις και προτάσεις για εναλλακτικές επιλογές ΔΡΑΣΗΣ.

Η Κύπρος μπορεί να διεξέλθει των δυσκολιών στις οποίες έχει  οδηγηθεί ειδικότερα τα τελευταία χρόνια από τη διακυβέρνηση Χριστόφια.

Ο πρόεδρος έχει βαρύτατη ευθύνη, διότι αποδέχτηκε όταν αναλάμβανε ως κύριος διαπραγματευτής στις συνομιλίες ότι η επιτυχία τους ή η αποτυχία τους ανήκει αποκλειστικά στον ίδιο και στον τουρκοκύπριο ηγέτη. Ο οποίος είναι μαριονέτα της Άγκυρας.  Της απρόσωπης Τουρκίας υπό την έννοια ότι είτε στρατός είναι στην εξουσία είτε Ερτογάν και ΑΚΕΠΕ η πολιτική στο κυπριακό είναι η ίδια. Είναι ενταγμένη σε συγκροτημένη στρατηγική που λέει σήμερα ότι δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία και δεν πρόκειται να συζητήσει μαζί της στο πλαίσιο της προεδρίας της στην ΕΕ και εκβιάζει του πάντες ζητώντας πολυμερή διάσκεψη για να επιτύχει αυτό που δεν πέτυχε το 2004: Την επαναφορά του σχεδίου Ανάν με άλλη μορφή και ονομασία και τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας για να πραγματοποιηθεί η κυπριακή προεδρία στην ΕΕ από το υφιστάμενο ψευδοκράτος που θα αναγνωρισθεί ισότιμο πολιτειακά καθεστώς των ελεύθερων σήμερα περιοχών της Κυπριακή Δημοκρατίας.

Μιας Κυπριακής Δημοκρατίας που θα απολέσει μια για πάντα την πολιτειακή μορφή του ενιαίου κράτους.

Εμείς πρέπει να διασώσουμε και να ισχυροποιήσουμε την Κυπριακή Δημοκρατία. 

Το υφιστάμενο αδιέξοδο που αντιμετωπίζουμε σήμερα στο Κυπριακό δεν είναι κάτι νέο. Επιτρέψετε μου να υποστηρίξω ότι το Κυπριακό ήταν ανέκαθεν σε αδιέξοδο. Η πολιτική και οι στόχοι μας ήταν αδιέξοδοι διότι ποτέ δεν είχαν ορθά μελετηθεί και ποτέ δεν είχαν ενταχθεί σε συγκεκριμένη στρατηγική. Για αυτό άλλωστε η θέση μου είναι σαφής. Δεν χρειάζεται μόνο αλλαγή στρατηγικής, δεν χρειαζόμαστε μόνο νέα στρατηγική. Χρειαζόμαστε και νέο στόχο με βάση τις προκλήσεις και τα νέα δεδομένα. Ο υφιστάμενος στόχος της δικοινοτικής διζωνικής ομοσπονδίας στη βάση του σχεδίου Ανάν αποδείχτηκε ουτοπικός. Μη πραγματοποιήσιμος. Έχω πει αρκετές φορές πως είναι πολύ πιο εφικτή η επίτευξη της ΕΝΩΣΗΣ της Κύπρου με την Ελλάδα, αρά η κατοχύρωση έστω και στοιχειωδώς, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα πλαίσια ΔΔΟ.

Εκτός και αν επικρατήσει στο τέλος η λογική για μερικές εδαφικές αναπροσαρμογές με αντάλλαγμα την οριστική διχοτόμηση. Και την αποδοχή των τουρκικών όρων.   

Συνεπώς χρειαζόμαστε νέα πρόταση, νέα πολιτική, νέα στρατηγική η οποία θα στηρίζεται στους εξής άξονες:

1.Στο διεθνές δίκαιο και το κοινοτικό κεκτημένο. Η Κύπρος  είναι πλήρες και ισότιμο κράτος μέλος της ΕΕ.

2.Στα ζητήματα της ασφάλειας που είναι συναφή με τον αμυντικό βραχίονα της ΕΕ. Η άμυνα της ΕΕ, καλώς ή κακώς είναι συνδεδεμένη αν όχι συνταυτισμένη με το ΝΑΤΟ.

3.Στη δημιουργία συμμαχιών ειδικότερα στο πλαίσιο της εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων που ανακαλύφθηκαν  εντός της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της Κύπρου και πιο συγκεκριμένα στην οικοδόμηση μιας στρατηγικής συνεργασίας, ενός άξονα όπως λέγεται Ισραήλ, Κύπρου, Ελλάδας, που θα λειτουργεί αποτρεπτικά έναντι της τουρκικής απειλής και θα δημιουργεί συνθήκες δημοκρατικής λύσης του Κυπριακού, ασφάλειας και ανάπτυξης της περιοχής από εμπορικής και οικονομικής πλευράς.

4. Στα συμφέροντα οικονομικά, εμπορικά, ενεργειακά και στρατηγικά-στρατιωτικά τα οποία είναι συναφή  με την μετατροπή του νησιού σε ενεργειακό κέντρο της ΕΕ.

Έχουμε συνεπώς στρατηγικά εργαλεία λύσης του Κυπριακού όχι προς όφελος των Ελλήνων της Κύπρου αλλά προς όφελος του διεθνούς νόμου, της ειρήνης, της σταθερότητας και των συμφερόντων των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων.  Αυτά τα οικονομικά, νομικά, εμπορικά, στρατιωτικά στρατηγικά εργαλεία μπορούν να ενταχθούν στο πλαίσιο μιας συγκροτημένης στρατηγικής για τη λύση του Κυπριακού η οποία θα στηρίζεται στις αρχές και αξίες της ΕΕ.

Η λύση πρέπει να  ανατρέπει τα τετελεσμένα της εισβολής και να ενώνει το κατεχόμενο κομμάτι με την ελεύθερη Κύπρο.

Δεν θα διαλύει την Κυπριακή Δημοκρατία αλλά θα εντάσσει  τους Τουρκοκύπριους στην ΕΕ, ως ισότιμους πολίτες χωρίς υπέρ-προνόμια και χωρίς παρασιτισμό σε βάρος των Ελληνοκυπρίων.

Ως εκ τούτου επιβάλλετε η αλλαγή και της μεθοδολογίας επίλυσης του Κυπριακού για να καταστούν τόσο η ΕΕ όσο και το φυσικό αέριο, καταλύτες λύσης δημοκρατικής και όχι λύσης που θα στηρίζεται στους κανόνες της ισχύος των τουρκικών τανκς.

Εάν -θεωρητικά ομιλούντες- η λύση της διζωνικής στηριχθεί στις  αρχές και αξίες της ΕΕ και είναι  δημοκρατική, τότε οι Ελληνοκύπριοι που είχαν την πλειοψηφία επί του εδάφους, των περιουσιών  αλλά και επί του πληθυσμού στο κατεχόμενο τμήμα, προ του 1974 θα την ανακτήσουν εκ νέου σε πολιτειακό επίπεδο και έτσι θα έχουμε δύο Ελληνικά συνιστώντα κράτη!

Εάν δηλαδή ισχυριστεί κάποιος, ο οποίος υποστηρίζει λύση ΔΔΟ ότι η επιστροφή στο ενιαίο κράτος της Ζυρίχης συνιστά ουτοπία, επειδή κάτι τέτοιο δεν θα γίνει δεκτό από τους Τούρκους, τότε η ΔΔΟ με ελληνικό και τουρκικό συνιστών κράτος, που θα κατοχυρώνει τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι πολλαπλασίως ουτοπία.

Για να φτάσουμε σε δημοκρατική λύση θα πρέπει να αλλάξει η διαδικασία και η μεθοδολογία μας.

Η λύση θα πρέπει να  οικοδομηθεί στην  βάση των αρχών και των αξιών της ΕΕ χωρίς αποκλίσεις. Και ενδεχομένως ακόμη και η τουρκική πλευρά να προτιμήσει το ένα ενιαίο κράτος παρά τα δύο ελληνοκυπριακά στο πλαίσιο μιας δημοκρατικής δικοινοτικής διζωνικής ομοσπονδίας όπως την έχουμε ήδη περιγράψει.

Είναι αλήθεια πως η  διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία δεν επινοήθηκε για να διατηρήσει την ανεξαρτησία της Κύπρου, ή για να συντηρήσει το ενιαίο κράτος αλλά ούτε και για την επανένωση της Κύπρου. Επινοήθηκε για τη διχοτόμηση και την τουρκική επικυριαρχία επί του νησιού. Για μετατροπή της Λεβαντίνης σε τουρκική λίμνη.

Βεβαίως, με τους σημερινούς συσχετισμούς δυνάμεων, η  Τουρκία δεν πρόκειται να αποδεχθεί μια δημοκρατική διαδικασία λύσης και πολύ περισσότερο , μια δημοκρατική λύση αρχών. Η Τουρκία με σαφή στόχευση και μεθόδευση επιδιώκει να επανακτήσει την Κύπρο.

Εμείς διαφωνούμε για αυτό και προτείνουμε την αλλαγή  στόχου δηλαδή την εξεύρεση λύσης δημοκρατικής. Με νέα στρατηγική που θα συνδυάζει και θα κινητοποιεί τους τέσσερις κεντρικούς άξονες που έχουμε ήδη περιγράψει. Ιδιαίτερη έμφαση θα πρέπει να δοθεί στο φυσικό αέριο και στον άξονα Ισραήλ, Κύπρου, Ελλάδας. Κλειδί για την επιτυχία του εγχειρήματος είναι ο καθορισμός από την Ελλάδα της Αποκλειστικής Οικονομικής της Ζώνη στην περιοχή του Καστελόριζου.

Η Ελλάδα και η Κύπρος μπορούν να παράσχουν στο Ισραήλ το στρατηγικό βάθος, το οποίο χρειάζεται. Μπορούν να προσφέρουν στρατιωτικές εγκαταστάσεις, πολιτική συνέχεια με την ΕΕ, συνεργασία στην εκμετάλλευση, επεξεργασία και μεταφορά των υδρογονανθράκων και κυρίως αποκλεισμό της πιθανότητας να βρεθεί η χώρα αυτή απομονωμένη. Το Ισραήλ μπορεί να προσφέρει τη διεθνή του διπλωματική ικανότητα και τα λόμπις, καθώς και τις  σχέσεις τους με τις  ΗΠΑ.

Η σθεναρή αποτρεπτική στρατιωτική, διπλωματική και οικονομική συνεργασία Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ μπορεί να  δημιουργήσει προϋποθέσεις ώστε η Τουρκία  να πειστεί ότι πρέπει να προχωρήσει στην επίλυση των διαφορών της με τα γειτονικά κράτη, ειρηνικά,   στο πλαίσιο των αρχών της ΕΕ και του κοινοτικού κεκτημένου, αναπόσπαστο τμήμα του οποίου είναι το διεθνές δίκαιο της θάλασσας, το οποίο εάν θέλει να ενταχθεί στην ΕΕ θα πρέπει να επικυρώσει, να  σεβαστεί και να εφαρμόσει. Αυτό καθορίζουν και οι αποφάσεις της ΕΕ για την διαδικασία  ένταξης.

Η συμμαχία Κύπρου, Ελλάδας Ισραήλ μπορεί να δημιουργήσει ένα νέο γεωπολιτικό γεωστρατηγικό περιβάλλον. Νέα ισοζύγια δυνάμεων. Πρέπει να αποτελέσει τμήμα της νέας στρατηγικής.  Άλλωστε, στις πλείστες των περιπτώσεων, η επίλυση των προβλημάτων που προκύπτουν από συγκρούσεις,  στηρίζεται στα ισοζύγια ή κατά το δοκιμότερο στα ανισοζύγια δυνάμεων, που αποτυπώνεται στην κατανομή των εξουσιών σε ένα συνταγματικό πλαίσιο. 

Και το φυσικό αέριο είναι στρατηγικό εργαλείο σύναψης συμμαχιών και αποτροπής κινδύνων εφόσον τύχει ορθής διαχείρισης, και δύναται να ανατρέψει το υφιστάμενο αν-ισοζύγιο δυνάμεων επί τη βάσει συμφερόντων και συμμαχιών, που θα είναι ενταγμένες σε συγκροτημένη στρατηγική.

Γι αυτό, το όπλο μας τούτο δεν πρέπει να εξανεμιστεί και να εξαντληθεί σε διαδικασίες που εξυπηρετούν διχοτομικές φόρμουλες δυο χωριστών συνιστώντων  κρατών υπό τον έλεγχο της Τουρκίας. Και φυσικά δεν πρέπει να προσφέρουμε στους Τουρκοκύπριους κέρδη από το φυσικό αέριο χωρίς λύση. Είναι τα οφέλη που θα έχουν ως πολίτες του νόμιμου κράτους από το φυσικό αέριο και άλλα ανάλογα κίνητρα που πρέπει να πείσουν τους Τουρκοκύπριους να στραφούν προς την λύση. Και να σεβαστούν την Κυπριακή Δημοκρατία.

Ούτε είναι λογικό να σχεδιάζουμε μεταφορά του επεξεργασμένου φυσικού αερίου προς την Ευρώπη με αγωγούς μέσω Τουρκίας, χωρίς προηγουμένως να λυθεί το Κυπριακό σωστά. Είναι στρατηγικό λάθος να θέσουμε το όπλο του φυσικού αερίου υπό την ομηρία της Τουρκίας, της χώρας που επιδιώκει να θέσει το νησί μας κάτω από τον πλήρη έλεγχο της.      

Και αυτό μπορεί να γίνει με στρατιωτική συμμαχία με  το Ισραήλ και την Ελλάδα και με προέκταση του άξονα αυτού προς την ΕΕ.

Με την διάθεση στρατιωτικών, οικονομικών και άλλων μέσων για τη δημιουργία μιας πολιτικής, οικονομικής και στρατιωτικής ασπίδας συμφερόντων έναντι της όποιας τουρκικής απειλής.

Η θέση μου ήταν και είναι  ότι η ενίσχυση της Κύπρου είναι απαραίτητη προϋπόθεση και για την δίκαιη επίλυση του Κυπριακού. Είναι ξεκάθαρο πως  η Κύπρος θα  μιλά διαφορετικά στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και θα διεκδικεί αυτό που δικαιούται, έχοντας στρατιωτική ισχύ, κοινωνική συνοχή, αυτοπεποίθηση, οικονομική δύναμη και ευρωστία. Έχοντας συμμάχους. Και δημιουργώντας με τους ισχυρούς κοινωνία συμφερόντων.  

Όσον αφορά την ανόρυξη υδρογονανθράκων, επίσης αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχία του εγχειρήματος, ο  σοβαρός  σχεδιασμός μέτρων για την  ασφάλεια στις εξέδρες παραγωγής, στους αγωγούς μεταφοράς προς και από την Κύπρο και στα επάκτια τερματικά που θα εγκατασταθούν  στις νότιες ακτές μας.

 Τα τερματικά προφανώς θα είναι διαθέσιμα για την εξυπηρέτηση της παραγωγής όλων των θαλασσίων πεδίων ανεξαρτήτως της εταιρείας που θα πραγματοποιεί την ανόρυξη.

Εάν η Κύπρος καταφέρει να διοχετεύσει με αξιοπιστία  το δικό της φυσικό αέριο αλλά και το Ισραηλινό στην ΕΕ, θα αποτελεί μια σημαντική σταθερή και ουσιαστικά ευρωπαϊκή ενεργειακή πηγή.

Αυτό είναι το μεγάλο  στοίχημα για την Κύπρο. Να γίνει ο απαραίτητος ενεργειακός προμηθευτής της ΕΕ και να διαδραματίζει με αξιοπιστία αυτό το ρόλο έτσι ώστε να αποκλείονται πολιτικές εκβιασμών.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι  αυτόματα η Άγκυρα θα εγκαταλείψει  την επιθετική της πολιτική.  Άλλωστε, το κλίμα έντασης το οποίο δημιουργεί η κατοχική δύναμη και η αμφισβήτηση της Κυπριακής ΑΟΖ, κυρίως δυτικά της Πάφου, έχει τη δική του σκοπιμότητα. Η Τουρκία επιδιώκει να αποτρέψει τις ξένες εταιρίες από την εκμετάλλευση των κυπριακών θαλασσίων πεδίων. Να αμφισβητήσει την συνέχεια της Ελλαδικής ΑΟΖ με την Κυπριακή. Να εμπλέξει την Αίγυπτο σε διένεξη με την Ελλάδα.

 Η συμπεριφορά αυτή είναι απότοκος  του ελλείμματος στρατιωτικής ισχύος του άξονα Ελλάδας-Κύπρου. Και των συνεχών υποχωρήσεων έναντι της Τουρκίας.

Ο καθορισμός της ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου, έπρεπε να είχε γίνει προ καιρού, και η ασφάλεια και προστασία των Αποκλειστικών Οικονομικών τους Ζωνών  θα έπρεπε να  διασφαλιζόταν με το Δόγμα του   Ενιαίου Αμυντικού Χώρου. Ο σχεδιασμός του Δόγματος δεν ήταν καθόλου τυχαίος. Ήταν ακριβώς ενταγμένος στη λογική της στρατηγικής  σύζευξης της Κύπρου με την Ελλάδας, που θα έπρεπε να είχε ενταχθεί στο κοινό ευρωπαϊκό σύστημα ασφαλείας. Ο καθορισμός της ελληνικής ΑΟΖ εφαρμόζει στην πράξη τη σύζευξη Κύπρου Ελλάδας και ανατρέπει τον τουρκικό σχεδιασμό για μετατροπή της περιοχής από την Μαρμαρίδα στην Αλεξανδρέττα σε τουρκική λίμνη.

Εάν το Δόγμα υλοποιείτο, σήμερα η Κύπρος και η  Ελλάδα θα διέθεταν στρατιωτικά, οικονομικά, εμπορικά, ναυτιλιακά  και ενεργειακά ερείσματα και μέσα πολλαπλασιασμού ισχύος  από τα Βαλκάνια ως τη Μέση Ανατολή, που θα έφεραν τη σφραγίδα της ΕΕ, θα εξυπηρετούσαν τα κοινά ευρωπαϊκά συμφέροντα και θα έλεγχαν τους αιθέρες και τις θάλασσες των δύο χωρών.

Επιπλέον, με δεδομένο ότι η Κύπρος έχει έντεκα φορές   μεγαλύτερη θαλάσσια έκταση από ότι χερσαία, και αποδεδειγμένα ο εθνικός της  πλούτος είναι πολλαπλάσιος στην θάλασσα από ότι στην ξηρά, χρειαζόμαστε ισχυρό Ναυτικό. Είναι ξεκάθαρο,  αλλά το επιβεβαιώνουν και στρατιωτικές και στρατηγικές μελέτες ασφαλείας, ότι  τα ΞΥΛΙΝΑ ΤΕΙΧΗ  είναι η απάντηση στην οιανδήποτε απειλή και συνιστούν αποτελεσματική προστασία των θαλασσών μας.

ε ισχυρό ναυτικό, εξοπλισμένο με φρεγάτες και υποβρύχια και με  στρατηγικές συμμαχίες στην βάση του διεθνούς δικαίου, του αμοιβαίου οφέλους και σεβασμού και με την σφραγίδα της ΕΕ,  κατοχυρώνουμε τον αμυντικό χαρακτήρα των δυνάμεων μας και αναβαθμίζουμε τον γεωπολιτικό μας ρόλο στην περιοχή).

Για να αποτρέψουμε το κλείσιμο του Κυπριακού όπως-όπως και κατά συνέπεια την εκχώρηση σημαντικών ζωτικών συμφερόντων της Κυπριακής Δημοκρατίας σε ξένους.

Για να καταστούμε αξιόπιστη περιφερειακή Ευρωπαϊκή ενεργειακή δύναμη και για  να αυξήσουμε την πολιτική μας επιρροή και κατά συνέπεια να βελτιώσουμε τις προοπτικές επίλυσης του Κυπριακού προβλήματος.  Η ισχύς και οι συντελεστές της, από τα στρατιωτικά ως τα οικονομικά, ενεργειακά  και διπλωματικά μέσα είναι το εργαλείο για την εξεύρεση μιας δημοκρατικής και ευρωπαϊκής λύσης στο Κυπριακό.

Είναι σαφές πως δεν πρέπει και δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε κανένα από τους συντελεστές ισχύος μας για να διαλύσουμε την Κυπριακή Δημοκρατία. Ούτε την συμμετοχή μας στην ΕΕ, ούτε τον ορυκτό πλούτο, ούτε την στρατηγική θέση της Κύπρου. Δεν μπορούμε να διαλύσουμε την Κυπριακή Δημοκρατία και να αφανίσουμε τον Ελληνισμό από την Κύπρο. Δεν είναι δυνατό η Τουρκία να υπόσχεται ότι θα εξευρωπαϊστεί και θα εκδημοκρατιστεί για να καταστεί πλήρες κράτος μέλος της ΕΕ και την ίδια στιγμή να μην αποδέχεται πλήρη εφαρμογή του κοινοτικού κεκτημένου στην Κύπρο. Η φόρμουλα είναι απλή και κατανοητή.

 Καμιά λύση δεν θα  είναι βιώσιμη εάν δεν είναι δημοκρατική και δίκαιη.

Εάν η Τουρκία δεν αποδεχθεί δημοκρατική λύση στο Κυπριακό τότε η θέση μας πρέπει να είναι σαφής. Ούτε πλήρης ένταξη, ούτε ειδική σχέση.

Η Τουρκία πρέπει να καταβάλει κόστος για την συνέχιση της κατοχής της Κύπρου.

 
 
 
  Αναζητηση
     
    ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ
ΔΕΛΤΙΟ:
  ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ: