ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ  
 
 
 
 
 
 
Θεοχάρους: Ο Έιντε παραπλανά την ΕΕ και με τη λύση που επιδιώκει η Τουρκία ιδρύεται ισλαμικό κράτος στην Ευρώπη.... 16-02-2016
 
διαβάστε περισσότερα
 
ΒΟΛΟΣ - ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ 1η Απριλίου 2012
Ημερομηνία: 03-04-2012

 

ΒΟΛΟΣ - ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ 1η Απριλίου 2012

 

Εί επιλάθομαι σου Ελλάδα,

Επιλασθείει με η Δεξιά μου

Κολληθείει η γλώσσα μου τω Λάρυγγι μου

Εαν ου μη σου μνησθώ

 

Μεταλαμβάνομε σήμερα από τα Άγια των Αγίων του Ελληνισμού.

Μεταλαμβάνομε άπαντες, μύστες της προγονικής αρετής, κοινωνοί του αρχαίου αθανάτου μυστηρίου, εραστές των Θεών και των Ημιθέων της Λευτεριάς, των Ηρώων καθορούμε την πάνσεπτο μύηση, υψιπέτες των άμετρων θαλάσσιων βράχων όπου φωλιάζουν οι αετοί της αρετής , της Ελληνίδας αρετής, μιας Ελληνίδας και παμμεγίστης νήσου.

Δεν υπάρχουν κατηχούμενοι, ούτε εξωμότες ανάμεσα μας, υπάρχουν μόναχα πιστοί που κουβαλούν το βαρύ φορτίο του Ελληνισμού. Μπροστά μας ξετυλίγεται ο Έρωτας, ο θείος και πάνσεπτος Έρως των Ελλήνων της Κύπρου για την Λευτεριά.

Το Έπος που έγραψαν με τα εφηβικά τους δάκτυλα οι νεανίσκοι της Κύπρου, τα νεαρά παλικάρια της Πατρίδας μας.

Ψαύουμε τα δακτυλικά τους αποτυπώματα επάνω στις νότες της Συμφωνίας της Λεβεντιάς, ακούμε τα χρώματα της αντρειοσύνης, βλέπουμε τις μυρουδιές της άνοιξης και μας ακουμπάει η Ελευθερώτρια Σπάθα.

Σήκωσε την Ελευθερώτρια Σπάθα ο δεκαεξάχρονος Ανδρέας Βλάμης και όρμησε κατά του τούρκου επικουρικού με στόχο να τον αφοπλίσει και να ενισχύσει την οργάνωση με ένα ακόμη όπλο. Και έπεσε. Σε μια πάλη με τον Δυνάστη –Χάροντα, σε μιαν άνιση πάλη που είχε από χρόνια ετοιμάσει, που είχε από χρόνια σχεδιάσει. Σαν έτοιμος από καιρό σαν θαρραλέος. Ο Ανδρέας Βλάμης σύμβολο των συμμαθητών και των καθηγητών του στο Λανίτειο Γυμνάσιο, εγγονός του Μακεδονομάχου Αχιλλέα Βλάμη.

Διαβάζω ένα μακρύ κατάλογο γενναίων και ωραίων Ελλήνων μαθητών και σπουδαστών που έλειπαν από τα σκολειά μιας καθημαγμένης πατρίδας, αλλά πύκνωναν τις τάξεις των Ιερών Λόχων, πύκνωναν τις τάξεις των αγωνιστών της εθνικής τιμής.

Διαβάζω ένα μακρύ κατάλογο εκείνων που μπήκαν στην μάχη για έναν Κυπριακό Αρκάδι και κράτησε η μάχη τέσσερα ολόκληρα χρόνια, εκείνων που μπήκαν στη μάχη, Ιερολοχίτες στα Λεύκτρα και στην Χαιρώνεια, στο Δραγατσάνι και στην Σάμο και κράτησε η μάχη τέσσερα χρόνια, εκείνων που μπήκαν στην μάχη για το Κιούγκι και το Μεσολόγγι, και κράτησε η μάχη τέσσερα ολόκληρα χρόνια. Και γράφω στον κατάλογο όλοι παρόντες

Και πλάι το βαθμό του καθενός: Άριστα.

Τούτη την ώρα μεριάζουν οι ποιητές κι οι ρήτορες των γραμμένων λόγων και οι πολιτευτές. Και οι πραματευτάδες των Εθνών. Σ αυτή την κάμαρη μέσα στο σύγνεφο του δειλινού στέκεται όρθια η Κύπρος.

Μέσα σε τούτη την κάμαρη και υπό το κράτος μεγίστης αγωνίας για την Ελλάδα, στέκεται η Κύπρος, έχει στεγνώσει ο καημός στα χείλη της , σε μια πτυχή του σκοτεινού της τσεμπεριού δένεται κόμπο η καρδιά μας.

Ελληνίδες και Έλληνες, γονατίζουμε σήμερα μπροστά στους Ήρωες του Κυπριακού Έπους, μπροστά στον κάθε ερωτευμένο με την Ελλάδα νεαρό που γίνηκε ο τελευταίος βράχος στον γκρεμό, που τον άρπαξε το νησί μας,...και κρατήθηκε.

Μόνο με μια λυρική έξαρση που δεν μπορούν να την κουμαντάρουν ούτε οι ίαμβοι, ούτε οι τροχαίοι, ούτε ανάπαιστοι μπορούμε ν αγγίξουμε για λίγο το Μεγαλείο του Ελληνόπουλου της Κύπρου που πήρε τα όπλα για την Λευτεριά.

Μόνο για λίγο μπορούμε να δούμε με μισόκλειστα μάτια το έκπαγλο φως, το ασάλευτο φως που φέγγει επάνω στους τάφους των εφήβων της Κύπρου που έπεσαν για την Λευτεριά. Για να απαλλαγούμε από την σκλαβιά τεσσάρων αιώνων. Για να πάψουμε να είμαστε δούλοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορία, που κατέλαβε το νησί μας το 1571 και της Βρετανικής που το αγόρασε από τους Τούρκους το 1879.

Μόνο για λίγο μπορούμε να δούμε το φως, εκείνο το ανέσπερο φως που καταυγάζει την Ιστορία και τους αιώνες, που καίει στα φυλακισμένα μνήματα και διακτινίζει τις ψυχές μας στην Λεύτερη Ελλάδα.

Αγγίζουμε το Έπος που έγραψαν έφηβοι μαθητές κι αγρότες και ξωμάχοι, εργαζόμενα φτωχά κοπέλια και κοριτσόπουλα της ΟΧΕΝ, οι λυγερές οι κοπελιές της Κύπρου,,,,ένα έπος που εφάμιλλο του δεν υπάρχει στον κόσμο.

Αγγίζουμε τον Θρύλο που έγραψαν κατηχητόπαιδες και βαθειά θρησκευόμενοι ενάρετοι νεαροί, μια μυστική μυθοπλασία που έπρεπε να διδάσκεται στους νέους μαθητές, στα σκολειά ολόκληρου του Ελληνισμού, μα που οι συμπλεγματικές πολιτικές αχρείων πολιτικάντηδων, την έχει αποκλείσει,ενώ κάποιοι αγράμματοι και ανιστόρητοι και αποσπασματικοί, κάποιοι τρισάθλιοι δήθεν εκσυγχρονιστές προσπάθησαν να την παρουσιάσουν ως εθνικιστική παράκρουση των Κυπρίων Ελλήνων.

Η γνώση της ιστορίας δεν είναι ένα λιθαράκι αλλά το αγκωνάρι της αγωγής του κάθε νέου. Της ιστορικής, της πολιτικής και κοινωνικής αγωγής κάθε πολίτη και ο ακρογωνιαίος λίθος της Ελευθερίας και της Αξιοπρέπειας του Έθνους. Δεν είναι παλιομοδίτικες και παρωχημένες αντιλήψεις όλα τούτα, είναι η διαχρονική κατάθεση που βγαίνει μέσα από τους συνεπείς και αδιάλειπτους αγώνες των Κυπρίων για την Αυτοδιάθεση και την Ελευθερία, αγώνες καταγεγραμμένους, τουλάχιστον από την εποχή του Ρήγα Φεραίου και του Λευκωσιάτη συντρόφου του, του νεαρού Ιωάννη Καρατζά που εξετελέσθησαν στις 24 του Ιούνη του 1798 , στην Συγγιδώνα από τους Οθωμανούς δυνάστες.

Ελληνίδες και Έλληνες,

Η γνώση ελευθερώνει και η άγνοια είναι η χειρότερη μορφή ανελευθερίας. Μετά την δημιουργία του σύγχρονου Ελληνικού κράτους, ένα σφριγηλό κομμάτι του Ελληνισμού, σ ένα μεγάλο Ελληνικό νησί παρέμενε έξω από τα όρια της Ελλάδας. Ξεσηκώθηκε πολλές φορές για την Ένωση, με δημοψήφισμα στις 15 Ιανουαρίου 1950 κατέγραψε την βούληση του 97% του λαού για την ΕΝΩΣΗ, και το 1955, την Πρώτη Απριλίου επαναστάτησε για την ΕΝΩΣΗ.

Μας γαλούχησαν τα ιδανικά της ΕΟΚΑ και η Άλκιμος Νεολαία μας σφυρηλατήθηκε από τις υψηλές ενατενίσεις του Ζάκου που κυματίζουν διαχρονικά με τις υψηλές αρμονίες του Μπαχ, η Νεολαία μας στηρίζεται στην σιωπηλή εγκαρτέρηση του Μιχαλάκη Καραολή –δυο βήματα από την αγχόνη, στους νεανικούς στίχους του Ευαγόρα Παλληκαρίδη που ανεβαίνουν δειλά τα σκαλοπάτια τ ουρανού, αναζητώντας το άπειρο φως της Λευτεριάς.

Η Νεολαία μας ακουμπάει σταθερά στις δυο ανυπόταχτες δωρικές κολόνες του Μολών Λαβέ του Γρηγόρη Αυξεντίου, και του Κυριάκου Μάτση, του Παρίδη και του Λένα, των τεσσάρων του Αχυρώνα και του Μούσκου. Η νεολαία μας έχει ιδανικά και στηρίγματα. Η Νεολαία μας έχει προπάντων φάρο που καταυγάζει την πορεία της τον ακάθεκτο Ανθρωπισμό των ηρώων μας, μες στον οποίο ποτέ δεν είχεν εμφιλοχωρήσει ούτε μίσος, ούτε φασισμός, ούτε εθνικιστική μισαλλοδοξία, ούτε εμφύλια παράκρουση, παρά μόναχα ο απέραντος κι ανέσπερος έρωτας για την ελευθερία, την δικαιοσύνη, την αξιοπρέπεια του ανθρώπου.

Γιατί ο δικός μας Ακάθιστος Εκσυγχρονισμός δεν κατεδαφίζει τα ιδανικά των πατέρων μας και δεν ξεφεύγει από την ανηφοριά του Ευαγόρα, δεν ξεφεύγει από την γαλήνια απεραντοσύνη του:...

- ξέρεις ρε μάνα τι πάει να πει Ελλάδα, του Βλάμη,

και του -πεθαίνω, ζήτω η Ένωση, του Μιχάλη Γιωργάλλα και του Πέτρου Γιάλλουρου.

Η διαρκής επανάσταση των Κυπρίων από το 1821 και εντεύθεν με κορύφωση της, την Επανάσταση της ΕΟΚΑ, είναι από μόνη της ένα ποίημα γραμμένο από τους ίδιους τους επαναστάτες, είναι ένα ποίημα γραμμένο από αμούστακα παιδιά και από το χνούδι στ απανωχείλι της κάθε χωριατοπούλας από την Καρπασία, από την Μεσαορία, από την Πιτσιλιά και την Πάφο.

Κάπου γίνεται πόλεμος σ ανατολή και δύση και το μάθε η λυγερή και πάει να πολεμήσει.

Η λυγερή είναι η Κύπρος και η Επανάστασή της είναι γραμμένη επάνω στις πέτρες που τις σηκώσαμε και στρώσαμε τα νέα αλώνια όπου πάλευε ο Διγενής.

Αυτές οι πέτρες που τις στεφάνωσε η καινούργια άνοιξη, έχουν σκαλισμένο επάνω τους τ’ αλφαβητάρι που θα διαβάζουν οι νέες γενιές.

Ο αγώνας της ΕΟΚΑ είναι ένα από τα ελάχιστα παραδείγματα, ίσως το μοναδικό – από την παγκόσμια επανάσταση όπου τον πρώτο λόγο και την πρωταρχική συμμετοχή είχαν οι έφηβοι και οι νέοι. Χωρίς καθόλου στρατιωτική εκπαίδευση, χωρίς να έχουν υπηρετήσει θητεία ή να τύχουν στοιχειώδους στρατιωτικής προετοιμασίας, χωρίς να έχουν δει ποτέ τους όπλο. Οι νέοι που φορτωμένοι με το λυτρωτικό χρέος έγραφαν τις νύχτες τα προστακτικά συνθήματα της ιστορίας, συγκροτούσαν θυελλώδεις διαδηλώσεις στις πόλεις και τα χωριά, σάλπιζαν τον ξεσηκωμό στα διάσελα και στ’ ακρογιάλια και σήκωναν μεσούρανα την μικρή μας Κύπρο.

Οι νέοι που το 1959 μόνο στην Λευκωσία συγκροτούσαν σώμα 2000 εφέδρων μαθητών και εφήβων, ετοίμων να βγουν στην παρανομία και στο αντάρτικο.

Φίλοι συναγωνιστές , φίλοι πατριώτες. Εθνικό είναι το αληθινό. Και ο όρκος της Φανερωμένης αποτελούσε υψίστη εθνική αλήθεια.

"Θα παραμείνωμεν πιστοί έως θανάτου εις το εθνικόν μας αίτημα . ΄Ανευ συναλλαγών . Θα υψώσωμεν το ηθικόν παράστημα μας υπεράνω των κωλυμάτων, εν και μόνο επιδιώκοντες , την Ένωσιν και μόνον την ΄Ενωσιν."

Στώμεν καλώς. Ουδείς ας ορρωδώσει

Σκεφθείτε για λίγο αυτούς τούς εφήβους να πεθαίνουν για τούτο τον Όρκο. Σκεφθείτε την μέγγενη με την οποία οι άγγλοι βασανιστές συνέθλιβαν τα κρανία νεαρών όπως ο Πρόδρομου Ξενοφώντος από το Αγριδάκι της Κερύνειας, ο δεκαοχτάχρονος Γεώργιο Χριστοφόρου από την Έμπα και ο 17χρονος Λουκά Λουκά από την Αγία Νάπα που δολοφονήθηκαν που ξεψύχησαν στα χέρια των Ευγενών της αυτοκρατορίας με φρικτά βασανιστήρια.

Σκεφτείτε εκείνα τα τρία βασανιστικά λεπτά επάνω στην αγχόνη μέχρι που να επέλθει ο θάνατος.

Νοιώστε για λίγο την παγωμένη πρωινή ομίχλη του Λονδίνου να πυκνώνει μες στις ψυχές των εξορίστων φυλακισμένων ενώ πάνω από τις μαυρισμένες καμινάδες να αιωρούνται οι αμετανόητοι κρεμμασμένοι τρομοκράτες της μικρής αποικίας στην Μεσόγειο και καθώς οι χορωδίες των σκοτωμένων μαύρων παιδιών της Κένυας τραγουδούν χριστιανικούς ύμνους, και ενώ το Big Ben να σημαίνει το τέλος ενός κόσμου, ο εφτάχρονος Δημητράκης Δημητριάδης να πέφτει νεκρός ενώ πετροβολάει τους άγγλους σε διαδήλωση.

Ο εφτάχρονος Δημητράκης που την φωτογραφία του φοράει έκτοτε στο πέτο της η Παλαιστίνη.

Βγείτε για λίγο από τα σώματα σας και μετεωριστείτε επάνω από τον σταυρό του μαρτυρίου δεκάδων νέων, και σκεφτείτε τα πάνσεπτα σώματα τους διάτρητα από σφαίρες και λογχισμούς.

Και θυμηθείτε εκείνη τη λέξη...

Που παραμένει κρυμμένη στις ναφθαλίνες μαζί με τις σημαίες, τους αλατζάδες και τις μυρσίνες των γονιών μας, εκείνη την πανέμορφη κόρη που κάποτε την είπαν πόρνη και την πετροβολούσε αφιονισμένο πλήθος, ανέραστες γυναίκες και υστερικοί αλλά και ιστορικοί και ανιστόρητοι αλλενδυμασίες, ενώ εμείς την αρνηθήκαμε προσποιούμενοι άγνοια κι αντιπερνούσαμε τάχα αδιάφοροι το ματωμένο σώμα.

Εκείνη την όμορφη μάνα που φιλούσε τους μελλοθάνατους γιούς της και που τώρα βγαίνει κρυφά το σούρουπο πίσω από τους λόφους και λάμπει σαν άγαλμα, ανατέλλει σαν την σελήνη τα μεσάνυχτα μέσα στο πέλαγος, βαριανασαίνει σε εφτασφράγιστη μποτίλια θαλασσινού παραμυθιού, καμιά φορά φωσφορίζει μες στο σκοτάδι σκαλισμένη στους μαθητικούς μας χάρακες, αχνοφέγγει μες στο λυκόφως στους τοίχους κάποιας εκκλησιάς, κάποιου σκολειού και δεν λέει να σβήσει.

Φίλοι των περασμένων πολέμων, σύντροφοι στους περασμένους αγώνες, θυμηθείτε τις τελευταίες λέξεις που είπε στον Αρχηγό του τον Γρηγόρη Αυξεντίου ο δέκα-εννιάχρονος Μάκης Γιωργάλλας καθώς ξεψυχούσε, θυμηθείτε τις τελευταίες λέξεις του 16χρονου μαθητή Μιχαήλ Γεωργίου και του δέκα-οκτάχρονου Πέτρου Γιάλλουρου την στιγμή που ξεψυχούσαν : Ζήτω η Ένωση.

Το αληθινό είναι το εθνικό.

Κι εσείς φίλοι Κυπραίοι της Θεσσαλίας, εσείς που ζήσατε τον πόλεμο του 1974, πάρτε στα χέρια σας τους ξύλινους μαθητικούς σας χάρακες και διαβάστε τι είχατε σκαλίσει επάνω .

Οι νέοι της ΕΟΚΑ ήσαν απόλυτα συνειδητοποιημένοι και έτοιμοι για το στερνό ταξίδι. Οι νέοι της ΕΟΚΑ δεν είχα τον ατίθασο ενθουσιασμό που έζησε ο τόπος στην συνέχεια, όταν και πάλι μια λιανοντούφεκα συνέχισε την μάχη για την ΕΝΩΣΗ. Ήσαν βαθειά συνειδητοποιημένοι και είχαν την υπακοή της γνώσης.

Από την άλλη, μια ράθυμη και συγκινητική πεντάτευχος ανασκάπτει την Ελληνική επικράτεια και προσδιορίζει τους τάφους των νεκρών Κυπρίων. Δίνει τις συντεταγμένες της προγονικής αρετής καθώς ο Ελληνισμός της Κύπρου περιμένοντας την δική του απελευθέρωση δεν άφηνε ευκαιρία χαμένη και ξεκινούσε συχνά πυκνά για να ενταχθεί στις δυνάμεις του έθνους που πολεμούσαν για την Λευτεριά των Αλυτρώτων.

Ο Κυπριακός Ελληνισμός από το λυκαυγές της Ιστορίας γονάτισε ευλαβικά μέσα στο διψασμένο χωράφι της Ηρωοτόκου Μεσαορίας κάτω από το σπασμένο κοντάρι του Διονυσίου Καρδιανού του Θρακός, εκεί όπου ήταν θαμμένος ή γονάτιζε επάνω στα υγρά χαλίκια του Κουρίου καθώς πηδούσαν με σφρίγος τα Ελληνόπουλα στην ακτή, κι ύστερα έπαιρνε τους δρόμους για την απελευθέρωση της Ελλάδας αφήνοντας πίσω, τους επίβουλους Μήδους και τους επίβουλους Μηδίζοντες κι ακόμη τους δόλιους φοίνικες και τους δολιότερους φοινικίζοντες.

Έπαιρνε τους δρόμους για το Μπιζάνι, τα Ιωάννινα, τα Φάρσαλα, την Ελασσώνα, το Κιλκίς, τον Λαγκαδά, την Μαρώνεια. Και άφηνε τα κόκαλά του διασκορπισμένα σ ολόκληρη την ελεύθερη γη.

Ήσαν αθώοι οι νέοι της ΕΟΚΑ , όπως αθώος ήταν και ο Λαός. Ο Παναγιώτης Τουμάζος, συμμαθητής του Πετράκη Γιάλλουρου στο Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου που από τα 15 του χρόνια, πήρε διάσελα κι ανηφοριές και έστηνε ενέδρες στους άγγλους μέχρι το τέλος, έπεσε κατά τη διάρκεια ενέδρας στο δρόμο Κακοπετριάς – Καρβουνά τον Οκτώβρη του 1958.

Πριν από την ενέδρα είχε κόψει ένα κλωνάρι αγριελιάς και το έβαλε στην τσέπη του. «Αν πέσω» είχε πει «θα βρούνε οι άγγλοι την αγριελιά στην τσέπη μου θα μάθουν ότι πολεμούμε για την ειρήνη».

Είχε ήδη πετάξει στα ουράνια και έκτοτε καταυγάζει τον ουρανό της Κύπρου η Γαλανόλευκη ψυχή του Πετράκη Γιάλλουρου που δέχθηκε κατάστηθα τις ριπές των άγγλων όντας μπροστάρης σε μαθητική διαδήλωση στην πόλη του Ευαγόρα. Ο Γιάλλουρος ήταν σημαιοφόρος , οι άγγλοι τον σημάδεψαν και τον πυροβόλησαν, ο τάφος του στο Ριζοκάρπασο έχει βεβηλωθεί και έχει μαγαριστεί από τους Τούρκους που κατέχουν σήμερα την Καρπασία.

Ακόμη ένα στάσιμο στην ιερή τραγωδία που φέρει την υπογραφή του Ευαγόρα Παλληκαρίδη. Την ηρωική συμφωνία που αντάξιά της δεν έγραψε κανένας μουσουργός, μια συμφωνία τιμής όπου όλοι οι εμπλεκόμενοι τήρησαν στο ακέραιο.

« Καθώς τον κατέβασαν από την αγχόνη, ήταν ακόμη ζεστός, και τυλιγμένο στις γκρίζες κουβέρτες των φυλακών, τον εναπόθεσαν στο φέρετρο που το σκέπασαν με το φυλακισμένο χώμα της ηρωικής πατρίδας». Και όπως ανοίγει η καταπακτή ο Ευαγόρας διαπλέει την Αχερουσία της εθνικής τιμής.

Αυτός ήταν ο θάνατος του 17χρονου μαθητή, που με πλήρη συνείδηση επέλεξε τον θάνατο όχι γιατί ήταν θνητός και δεν μπορούσε να τον αποφύγει αλλά γιατί ήταν αθάνατος Έλληνας Θεός που αντλούσε τη δύναμη του πατώντας επάνω στην Ελληνική Κύπρο. Αυτό είναι το Μεγαλείο του Παλληκαρίδη. Διάλεξε να πεθάνει όντας αθάνατος.

Το θαύμα της συμμετοχής της κόρης σε όλους τους ξεσηκωμούς και τα πανηγύρια της Ελληνίδος μητρός από το 1821 όταν «σημέα ελληνική πατρής Κύπρου» ηγείτο του αγήματος εις του Μύλους της Ναυπλίας, μέχρι το εκούσιο πάθος των χιλιάδων εθελοντών των Βαλκανικών πολέμων που οδήγησαν στην Ελλάδα των δύο Ηπείρων και των πέντε θαλασσών αλλά κυρίως στην Ελλάδα των ελευθέρων Ελλήνων. Κι ακόμη στην τραγωδία της Μικρασίας με τους εκατοντάδες κύπριους νεκρούς στο μικρασιατικό μέτωπο. Στην Εθνική Αντίσταση του 1940, με την παλλαϊκή συμμετοχή της Κύπρου στον αγώνα εναντίον του φασισμού.

Αυτή είναι η κατάθεση που την έγραψε η Ελλάδα στις 20 Ιουλίου του 1974 επάνω στον τάφο του οπλίτου της ΕΛΔΥΚ Χρίστου Λιγδή από την Αταλάντη Λοκρίδας πεσόντος ηρωικά, στο συναπάντημα του με τον Θεοχάρη Αβραάμ θανόντα κατά την Ελληνική Επανάσταση στην Αταλάντη Λοκρίδας. Αυτή είναι η παρακαταθήκη την συνέχιση του μύθου του Μινώταυρου που κλείνει τον δρόμο της Κύπρου προς την Ελευθερία και που θρέφεται με δεκαεξάρηδες λεβέντες.

Δεν μπορώ να σας αποκρύψω την κάθιδρη αγωνία και τις εμπύρετες παννυχίδες που πέρασα για να συγγράψω την παρούσα ομιλία, δεν μπορώ να σας κρύψω την καταισχύνη που αισθάνθηκα πάλιν και πολλάκις ανασκαλίζοντας τα «δια χειρός ηρώων κείμενα», ανασκαλίζοντας την «Οδό Ελευθερίας», ανασκαλίζοντας το συναξάρι των επωνύμων και ανωνύμων Αγίων.

Αυτό το συναξάρι να φωτίζει πρέπει τον δρόμο μας. Αυτό το συναξάρι είναι πρέπον να διαβάζουμε καθημερινά και να μετρούμε στο κομποσκοίνι της κυπριακής τραγωδίας τα λάθη και εγκλήματά μας, εγκλήματα που τούρκεψαν τον τόπο και μας οδήγησαν σε τούτο το χάλι. Αυτό το συναξάρι πρέπει να διδάσκουμε στα παιδιά μας ως Βίβλο Κοινωνικής και Πολιτικής Αγωγής, ως Βίβλο υψίστης πολιτικής ηθικής, μιας πολιτικής ηθικής που πηγάζει από τις αθώες ημέρες των ηρωομαρτύρων της κυπριακής ελευθερίας.

Αυτό το συναξάρι που έχει προμετωπίδα την απάντηση του Καποδίστρια στην ερώτηση του εκπροσώπου του Αγγλικού Υπουργείου των Εξωτερικών, ποια χωρογραφικά όρια απαιτεί η Ελλάδα. «Τα όρια τα οποία από το 1821 ορίζονται υπό του αίματος του εκχυθέντος εις στας σφαγάς των Κυδωνιών, των Ψαρών, της Χίου, της Κρήτης, της Ρόδου και της Κύπρου».

Σήμερα η Κύπρος τελεί και πάλιν υπό κατοχήν. Η Κυπριακή Δημοκρατία , διασώθηκε βαριά λαβωμένη από τον πόλεμο του1974 και μέσα από την διαδικασία των συνομιλιών, προσπαθεί να ανακτήσει την Ελευθερία της, να κατοχυρώσει την κυριαρχία της να διαφεντέψει το μέλλον της. Αλλά δυστυχώς, με συνεχείς υποχωρήσεις έναντι της τουρκικής αδιαλλαξίας, με την λαθεμένη πολιτική του εξευμενισμού, με την προσπάθεια να ημερέψουμε το θηρίο, να ημερώσουμε την στρίγγλα φτάσαμε στην σημερινή κατάσταση των άθλιων υποχωρήσεων που δε διασφαλίζουν την επιβίωση του Ελληνισμού στην Κύπρο.

Είναι ζήτημα χρόνου να εξαφανιστεί μια πάντα. Είναι πολύ πιο εφικτή η Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα παρά η κατοχύρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με μια λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Αφήσαμε να περάσουν σχεδόν σαράντα χρόνια χωρίς να οχυρώσουμε το κράτος με ένα σύγχρονο αμυντικό αποτελεσματικό στρατό.

Αφήσαμε το φρόνημα να καταρρεύσει και την ηθική παρακμή να διαλύσει τον ιστό της κοινωνίας. Αφήσαμε την ρεμούλα και την διαφθορά να κυριαρχήσουν στην πολιτική μας ζωή. Εξανεμίσαμε το μέγα επίτευγμα της ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ και πολύ φοβάμαι πως και το τεραστίων διαστάσεων όπλο που έχει η Κύπρος, τα αποθέματα υδρογονανθράκων στις θάλασσες της θα ξεπουληθούν και θα αχρηστευθούν.

Όπως εξανεμίσαμε το ιδεολογικό κεφάλαιο που μας κληροδότησε η γενιά του αγώνα και το χρωστούσαμε στην γενιά που έρχεται, έτσι θα εξανεμίσουμε και τον φυσικό πλούτο και το οικονομικό κεφάλαιο που χρωστάμε στις μελλούμενες γενιές. Ενταφιάσαμε την μεγαλειώδη νίκη του λαού στις 24 Απριλίου του 2004 όταν απέρριψε το σχέδιο ΑΝΑΝ, και κινδυνεύουμε με τον ενταφιασμό του ονείρου των Κυπρίων και με καταστροφή της δημιουργικής αισιοδοξίας του Κυπριακού Ελληνισμού. Η παντελώς αδιέξοδη, επικίνδυνη και αποτελματωμένη διαχείριση του Κυπριακού ζητήματος, μας οδηγούν σε έκπτωση του κύρους της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μας οδηγεί σε κατάσταση προσβλητική για τον πολιτισμό, την νοημοσύνη και την παράδοση των Ελλήνων. Κατά τρόπον πρωτοφανή στα διεθνή διπλωματικά χρονικά, δεχόμαστε να παζαρεύουμε την Κύπρο υποταγμένοι στους όρους ισχύος της κατοχικής δύναμης.

Οι πολίτες απογοητευμένοι πιστεύουν πως η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη.

Χωρίς καμία στρατηγική και καμία συγκροτημένη τακτική, βαυκαλισμένοι από την αθλιότητα, του Διζωνικού Διαχωρισμού της Κύπρου και του συνεχώς μεταλλασσόμενου, αλλά στην ουσία αναλλοίωτου σχεδίου ΑΝΑΝ. Το οποίο στην καλύτερη περίπτωση αφορά μια χαλαρή συνομοσπονδία με φυγόκεντρες τάσεις και απροσδιόριστη βιωσιμότητα.

Αυτή η συμπεριφορά κεφαλαιοποιείται από την Τουρκία. Λειτουργεί προς όφελος των κατοχικών δυνάμεων και του κατοχικού καθεστώτος, ωστόσο εμείς ρητορικά μεν λέμε προς πάσα κατεύθυνση ότι στόχος μας είναι η δικαιοσύνη και η αποκατάσταση της διεθνούς νομιμότητας, αλλά δεν έχουμε στρατηγική ούτε ακολουθούμε συμφωνημένες τακτικές κινήσεις. Ενώ από την μια , μιλάμε για λύση δημοκρατικών αρχών στην βάση του κοινοτικού κεκτημένου, - όπως και οι αποφάσεις της ΕΕ ρητώς καθορίζουν, από την άλλη δεχόμαστε στις συνομιλίες δραματικό ακρωτηριασμό των δικαιωμάτων μας.

Αυτήν την μη πολιτική στην βασική της σύλληψη, δυστυχώς την στήριξαν διαχρονικά όλοι. Αυτήν την μη πολιτική που δεν έχει όραμα, αισιοδοξία, προσήλωση σε στόχους, επιμονή , στρατηγική, αυτήν την μη πολιτική που δεν συνεγείρει τον λαό, που δεν εμπνέει κανέναν Έλληνα, και δεν πείθει κανένα ξένο, δυστυχώς την στήριξαν όλοι, και στην Αθήνα και στην Λευκωσία

Αυτή η μη πολιτική οδηγεί την Κύπρο στο ολέθριο τέλος της αποδοχής των όρων υποταγής που συνεχώς επιδιώκει να επιβάλει η Τουρκία. Οδηγεί στην παράδοση μας στην κατοχική δύναμη . Οδηγεί σε μια εθελούσια παράδοση στους κατακτητές, με πρωτοφανή στην ιστορία του Ελληνισμού αποδοχή της ήττας, της κατοχής , του εποικισμού.

Αλλά, η ιστορία και οι θυσίες του λαού μας, το δίκαιο ,το ηθικό χρέος, επιβάλλουν να δουλέψουμε σε άλλη βάση.

Με συγκεκριμένο, σταθερό, αμετάβλητο στόχο, με ουσιαστικές τακτικές κινήσεις και έχοντας πολλαπλά σενάρια εναλλακτικής δράσης.

Για να προχωρήσουμε μεθοδικά και συστηματικά σε μιαν εκ βάθρων αναστροφή της σημερινής δυσμενούς συγκυρίας, προς ανατροπή των κατοχικών δεδομένων που δεν μπορεί να αποτελούν πραγματικότητες τις οποίες εμείς καθ οιονδήποτε τρόπον αποδεχόμαστε και τις συζητάμε.

Εμείς διεκδικούμε την εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων χωρίς εκπτώσεις και εξαιρέσεις, για όλους τους Κυπρίους και αυτός ο στόχος είναι τόσο απλός και τόσο κατανοητός και δεν επιτρέπει σε κανένα να προβάλει την οιανδήποτε αντίρρηση. Στοχεύουμε στην εφαρμογή του ευρωπαϊκού συστήματος δικαίου και του ευρωπαϊκού πολιτικού πολιτισμού στην Κύπρο.

Επιδιώκουμε την κινητοποίηση των Ευρωπαίων για να υπερασπιστούν την Κύπρο, τις ελευθερίας και τα δικαιώματα των πολιτών της. Φτάνει να πείσουμε, ότι και εμείς αγωνιζόμαστε γι αυτό.

Στοχεύουμε στην εφαρμογή των Ευρωπαϊκών θεσμών και αξιών σε ολόκληρη την Κυπριακή Δημοκρατία, για όλους του πολίτες του κράτους αδιακρίτως, χωρίς υπέρ- προνόμια για κανένα και χωρίς συνθήκες παρασιτισμού κάποιων ομάδων επί των υπολοίπων.

Η Κύπρος δεν μπορεί να εξαιρείται του κεκτημένου σε κανένα επίπεδο. Το εξάμβλωμα του σχεδίου ΑΝΑΝ που απετέλεσε μια εγκληματική για τον λαό μας, καταδικαστική για την επιβίωση του και μοναδική στην ιστορία των κρατών φόρμουλα επίλυσης προβλήματος, εξακολουθεί, άτυπα μεν, ουσιαστικά δε, να αποτελεί την βάση της διαπραγμάτευσης. Εμείς, αυτή την λύση που θέτει την Κύπρο υπό την συνεχή επικυριαρχία της Τουρκίας, δεν πρόκειται να την δεχθούμε.

Ο καθένας κατανοεί πλέον ότι είναι αφέλεια να πιστεύουμε πως με το ατελέσφορο σχήμα της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, μπορούμε να κατοχυρώσουμε τα δικαιώματα του λαού. Γι αυτό, απορρίπτουμε όλες τις υποχωρήσεις που έγιναν διαχρονικά από την πλευρά μας όντας στα γόνατα και με το μαχαίρι στον λαιμό μπροστά στον δήμιο.

Υποχωρήσεις που έχουν μετατρέψει την ΔΔΟ σε βραχνά, σε βρόγχο αγχόνης.

Ξεκάθαρα απαγκιστρωνόμαστε απ αυτό, τίποτε δεν ισχύει διότι η Τουρκία ουδεμία υποχρέωση της έχει εκπληρώσει και ουδεμία δέσμευση της έχει τηρήσει. Απεναντίας καθυβρίζει, απειλεί, χλευάζει, προσβάλλει και εμπαίζει το νόμιμο Κυπριακό Κράτος. Η Τουρκία κατέκλυσε τα κατεχόμενα με εποίκους, ξεκλήρισε τους εγκλωβισμένους παραβιάζοντας καθημερινά κάθε ανθρώπινο τους δικαίωμα .

Κατέστρεψε τον πολιτισμό χιλιάδων χρόνων, μας κρατά σε αγωνία για την τύχη εκατοντάδων αγνοουμένων.

Καταστρέφει τις περιουσίες και το τοπίο της πατρίδας μας.

Η φοβία ότι είναι η σθεναρή διεκδικητική στάση από μέρους μας και η απόρριψη της διζωνικής δικοινοτικής Ομοσπονδίας θα οδηγήσει σε διχοτόμηση ή σε προσάρτηση των κατεχομένων δεν στέκει.

Αυτός ο κίνδυνος υπάρχει ήδη και γιγαντώνεται καθημερινά, και μας κρατά σε ομηρία, ενώ μας περιπλέκουν όλο και βαθύτερα στα αδιέξοδα μιας διαπραγμάτευσης που σημαίνει μόνον υποχωρήσει.Τα δικαιούμαστε όπως όλοι οι λαοί του κόσμου. Αυτό άλλωστε ήταν το όραμα όσων αγωνίστηκαν για την Ελευθερία.

Πρέπει να εκμεταλλευθούμε τις στρατηγικές συμφερόντων των ισχυρών κρατών στην περιοχή μας ,πρέπει αξιοποιήσουμε το όπλο του θαλάσσιου και υποθαλάσσιου πλούτου που διαθέτει το νησί μας, για να πετύχουμε την μεγαλύτερη δυνατή συν-στράτευση συμφερόντων.

Πρέπει να αποκτήσουμε ισχύ. Να εξισορροπήσουμε τα εις βάρος μας δεδομένα. Να αναδείξουμε την πολιτική μας ισχύ μέσα και έξω από την ΕΕ.

Να αναδείξουμε τα στρατηγικά μας πλεονεκτήματα. Να τον εμπνεύσουμε με πρότυπα αγώνων. Με το σύστημα αρχών και αξιών μας που κοσμεί την ιστορία μας, ώστε όλοι μαζί να ξεπεράσουμε το σημερινό αδιέξοδο, Να ξεπεράσουμε την παρακμή, Να ξεπεράσουμε την κρίση. Πρέπει να καταστούμε πρότυπα καθοδηγητών και ηγετών, προάγοντας την πολιτική ηθική που θα διέπει τις πράξεις μας. Η πίστη και η αυτοπεποίθηση θα πάρουν την θέση του φόβου και της αβεβαιότητας . Είμαστε έτοιμοι για αγώνες και θυσίες, για να κερδίσουμε το μέλλον. Χωρίς ανέξοδες ρητορίες και λαϊκισμούς, εξαλλοσύνες και τάσεις αυτοκαταστροφής.

Και τούτον είναι αληθές άρα Εθνικό. Αυτή είναι η ιστορία μας, καταγεγραμμένη με το αίμα των εφήβων της Κύπρου. Δεν έχει κανένας το δικαίωμα να την αλλοιώνει, να την παραχαράσσει, να την βεβηλώνει. Μπορεί να την ερμηνεύουν όπως θέλουν οι ηττημένοι. . Εμείς όμως πρέπει να μεταλαμπαδεύωμε την ηρωική σοφία της ιστορίας μας σε κάθε μελλούμενη γενιά και να διδασκόμεθα ούτως ώστε να φθάσουμε κάποια μέρα στην Λευτεριά. Πρέπει να βρούμε τις συντεταγμένες μιας λύσης που να δικαιώνει τον ωραίο αγώνα των εφήβων και των νέων της Κύπρου. Να βρούμε τους καταλύτες που θα μας επιτρέπουν να γονιμοποιούμε την Ιστορική Μνήμη . Να βρούμε τους δρόμους που θα μας οδηγούν λεύτερους στους τόπους της θυσίας των παλικαριών μας. Να στήσουμε ένα άγαλμα από φως επάνω στον Κυπαρισσόβουνο, ένα άγαλμα φτιαγμένο από το πάλλευκο και θείο φως που καίει εκεί στα φυλακισμένα μνήματα, ένα άγαλμα που να φαίνεται απ’ όλη την Κύπρο, που να φωτίζει την ιστορία

Τέλος , δεν αρκεί να περηφανευόμαστε για την δόξα των παλικαριών της ΕΟΚΑ. Δεν είναι δική μας, δεν είναι καν δανεική.

 

Αλλά

εάν φιλοτιμούμεθα

να την ξανά-αποκτήσωμεν

μ’ ίδρωτα και με αίμα,

τότε καλόν το καύχημα,

ετούτης της δόξης.

 

 

 

 
 
 
  Αναζητηση
     
    ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ
ΔΕΛΤΙΟ:
  ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ: