ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ  
 
 
 
 
 
 
Εκδήλωση της Ελένης Θεοχάρους με τίτλο: «Τουρκία στο κατώφλι της ΕΕ»... 28-04-2012
 
διαβάστε περισσότερα
 
ΑΣΦΑΛΕΙΑ-ΝΕΟ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ-ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΠΡΟΜΗΘΕΙΑ ΕΕ
Ημερομηνία: 24-04-2012

ΑΣΦΑΛΕΙΑ-ΝΕΟ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ-

ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΠΡΟΜΗΘΕΙΑ ΕΕ

 

H Κύπρος βρίσκεται ήδη στον ενεργειακό χάρτη της Ευρώπης. Η επιβεβαίωση της ύπαρξης εκμεταλλεύσιμων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων εντός της θαλάσσιας Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) της Κύπρου και της γειτνιάζουσας αντίστοιχης ζώνης του Ισραήλ, δημιουργεί ένα νέο γεωπολιτικό και γεω-στρατηγικό σκηνικό στην περιοχή.

Ο σύγχρονος κόσμος, και ειδικά η ΕΕ και οι ΗΠΑ είναι ιδιαίτερα ενεργοβόρα συστήματα, και η ενέργεια είναι παράγων ισχύος. Που διασφαλίζει αλλά και προ-απαιτεί συνθήκες ασφάλειας. Είναι παραδεκτό πως , όπου δεν υπάρχει ασφάλεια, δεν γίνονται επενδύσεις, δεν μπορεί να γίνει εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου, δεν μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη, δεν υπάρχει ασφάλεια των αγορών.

Συνεπώς, τίθεται το ερώτημα αν θα μπορέσει και πως θα μπορέσει η Κύπρος να λειτουργήσει μέσα στην Ευρωπαϊκή και στην Παγκόσμια αγορά. Όντας η μόνη ευρωπαϊκή χώρα υπό κατοχήν, και με συνεχώς αμφισβητούμενη κυριαρχία, σε μια επισφαλή περιοχή. Το ζητούμενο δηλαδή, δεν είναι η ύπαρξη ή μη υδρογονανθράκων στο θαλάσσιο πεδίο 12 και σε άλλα σημεία της ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά οι δυνατότητες μας για την διαχείριση τους. Και αυτό το ζήτημα είναι κατά την άποψη μου ένας πονοκέφαλος μεγατόνων.

Μια πιθανή συμμαχία με το Ισραήλ θα αποτελέσει σημαντικό πλεονέκτημα μετά τις τελευταίες αλλαγές στον πολιτικό χάρτη της Ανατολικής Μεσογείου με το Arab Spring Revolution, αλλά για να συνομολογηθεί μια συμμαχία θα πρέπει να υπάρξει περαιτέρω έμπρακτη σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών.

Η σύναψη στρατηγικών συμμαχιών είναι σημαντική, προκείμενου η Κύπρος να εκμεταλλευθεί στον μέγιστο δυνατό βαθμό την ευκαιρία που της δίνεται. Η στρατηγική μας πρέπει να καλύπτει και άλλες ουσιαστικές πτυχές πλην της στρατιωτικής και οι οικονομικές και διπλωματικές σχέσεις πρέπει να μεγεθυνθούν. Η ενίσχυση της Κύπρου είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την δίκαιη επίλυση του Κυπριακού.

Είναι πασιφανές ότι η Κύπρος θα μιλά διαφορετικά στο τραπέζι των συνομιλιών και θα διεκδικεί αυτό που δικαιούται, έχοντας στρατιωτική, κοινωνική και οικονομική αυτοπεποίθηση και έχοντας δίπλα της ισχυρούς φίλους.

Η όποια συμμαχία θα πρέπει να οδηγεί σε ίση κατανομή των οφελών και όχι σε παρασιτισμό του ενός επί του άλλου. Δεν πρέπει να δημιουργεί συνθήκες υποτέλειας.

Άλλη προϋπόθεση είναι ο σοβαρός σχεδιασμός μέτρων για την ασφάλεια, την ανόρυξη, την μεταφορά του γκαζιού, ( αγωγοί από και προς την Κύπρο), την μεταποίηση του ( την κατασκευή δηλαδή τερματικών επεξεργασίας υγροποίησης και αποθήκευσης) , την χρήση στην Κύπρο και την εξαγωγή και εμπορική εκμετάλλευση των προϊόντων. Απαιτούνται μελέτες για τις υποδομές που πρέπει να δημιουργηθούν προς τούτο. Όλα αυτά σημαίνουν πως πρέπει να αλλάξουμε πολιτική φιλοσοφία, νοοτροπία και συμπεριφορά.

Χρειάζεται λοιπόν, επιβάλλεται ουσιαστικά η οικοδόμηση στρατηγικής, που να αναδιαμορφώνει και να επαναπροσδιορίζει τις σχέσεις της Κύπρου:

1. με άλλες χώρες που έχουν και εκμεταλλεύονται αποθέματα υδρογονανθράκων.

2. με την Ελλάδα, την Τουρκία και το Ισραήλ.

3. με την Ρωσία και τις ΗΠΑ,

και φυσικά με την ΕΕ. Τονίζω ότι οι σχέσεις μας με τις διεθνείς αγορές και η αναγκαιότητα για επιτόπιες υποδομές και συστήματα ασφαλείας είναι καθοριστικοί παράγοντες για την επιτυχία του εγχειρήματος.

Αυτή την ώρα, υπάρχει κοινό συμφέρον για εκμετάλλευση ή συν-εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου της Ανατολικής Μεσογείου με το Ισραήλ. Συνεπώς, πρέπει να εξεταστούν οι τρόποι με τους οποίους θα προχωρήσουν οι σχέσεις Κύπρου- Ισραήλ επί τη βάσει της κοινωνίας συμφερόντων, που δημιουργούν τα κοιτάσματα στις Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες των δυο χωρών. Που -όπως είπα- μπορεί να είναι και κοινά.

Κατά την γνώμη μου , εμείς έχουμε μία και μοναδική επιλογή: Να μεταφέρουμε το δικό μας φυσικό αέριο ως raw material, προς επεξεργασία, χρήση και εξαγωγή στην Κύπρο.Το Ισραήλ έχει περισσότερες επιλογές. Είτε να μεταφέρει το γκάζι του μέσω Αιγύπτου, είτε μέσω Τουρκίας, είτε μέσω Κύπρου. Κι ακόμη, να το μεταφέρει στις ακτές του.

(Σε κάθε περίπτωση δεν εξετάζω τεχνικά προβλήματα , δυσχέρειες και οικονομικό κόστος, Ερατοσθένης, άλλα υποθαλάσσια εμπόδια, αυτά είναι άλλη υπόθεση).Η μεταφορά του Ισραηλινού αερίου στην Αίγυπτο, μοιάζει προβληματική.

Το Ισραήλ θέλει να απαγκιστρωθεί από την υφιστάμενη ενεργειακή εξάρτησή του από το Κάιρο. Οι ανάγκες του Ισραήλ καλύπτονται κατά περίπου 20% από το Αιγυπτιακό φυσικό αέριο. Ο αγωγός μεταφοράς από το Ελ Αρίς του Σινά, υφίσταται συνεχείς βομβιστικές επιθέσεις και η ασφάλεια του είναι συνεχώς αμφισβητούμενη. Επιπλέον, στην Αίγυπτο επικρατεί πολιτική αστάθεια, ενώ η χώρα ανέκαθεν διεκδικούσε ηγετικό ρόλο στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο. Λαμβάνοντας υπόψη αυτά τα δεδομένα και την αυξημένη επιρροή των αδελφών μουσουλμάνων, φαίνεται ότι λογικά, το Ισραήλ θα επιζητεί σταδιακή απεξάρτηση από την Αίγυπτο.

Τα ίδια ισχύουν και για τη σχέση του Ισραήλ με την Τουρκία, η οποία είναι αναδυόμενη περιφερειακή στρατιωτική και οικονομική δύναμη, και εν δυνάμει απειλή για την πρωτοκαθεδρία του Ισραήλ στην Μέση Ανατολή.

Η Τουρκία καραδοκεί για να καταστεί ηγέτιδα δύναμη του Ισλαμικού και Αραβικού κόσμου. Ο οποίος μέσω των ακραίων εκφάνσεων του αντιμάχεται φανερά το Ισραήλ, και όπως είπα, η Τουρκία επιδιώκει να αντικαταστήσει το Ισραήλ ως κεντρική δύναμη της περιοχής. Υπό αυτές τις συνθήκες, αλλά και λόγω του πολύ μεγαλύτερου υποθαλασσίου μήκους του αγωγού που θα μεταφέρει το ακατέργαστο αέριο προς την Τουρκία, το Ισραήλ δεν φαίνεται να είναι διατεθειμένο να προχωρήσει προς την λύση αυτή.

Η Κύπρος συνιστά την τρίτη επιλογή: Την πιο συμφέρουσα πιστεύω για το Ισραήλ. Γιατί θα εξάγει raw material προς την ΕΕ κατ ευθείαν και αυτό θα καθιστά το Ισραηλινό προϊόν πολύ ανταγωνιστικό. Αφού επιπλέον, η «Noble Energy» εκτός του Κυπριακού θαλασσίου πεδίου 12 ή Αφροδίτη, ανέλαβε την εκμετάλλευση και των δυο Ισραηλινών πεδίων Λεβιάθαν και Ταμάρ.

Το συναφές ερώτημα είναι εάν θέλουμε και μπορούμε να προχωρήσουμε σε εγκατάσταση τερματικού στις νότιες ακτές μας. Που προφανώς θα είναι διαθέσιμο για την εξυπηρέτηση της παραγωγής όλων των θαλασσίων πεδίων ανεξαρτήτως της εταιρεία που θα πραγματοποιεί την ανόρυξη.

Επαναλαμβάνω φορτικά ότι η Κύπρος θα πρέπει να αποκτήσει μηχανισμούς προστασίας της παραγωγής. Ταυτόχρονα θα πρέπει να διαχειριστεί την πιθανή αντίδραση της Ρωσίας, τα συμφέροντα της οποίας ενδεχομένως να θιγούν . Η Ρωσία για εμάς αποτελεί ανέκαθεν ένα σημαντικό πολιτικό και οικονομικό σύμμαχο, και η ουσιαστική εμπλοκή της χώρας αυτής στο συγκεκριμένο θέμα είναι απαραίτητη για περαιτέρω ενίσχυση των θέσεων μας.

Είναι γνωστό πως η ανασφαλής Κυπριακή Δημοκρατία στηρίζεται για χρόνια στην πολιτική και οικονομική στήριξη της Ρωσίας, ως αντίβαρο της φιλοτουρκικής Βρετανικής πολιτικής. Ήδη, η Μόσχα μεσούσης της οικονομικής κρίσης έχει παραχωρήσει στην Κυπριακή Δημοκρατία δάνειο ύψους 2,5 δις ευρώ με επιτόκιο 4,5%.

Είναι ακόμη κοινό μυστικό ότι η Γκαζμπρομ έχει επιδείξει ενδιαφέρον για δυο θαλάσσια πεδία εντός της κυπριακής ΑΟΖ που σημαίνει ότι και η Ρωσία επιθυμεί να λάβει μέρος στην συν-εκμετάλλευση του θαλασσίου πλούτου της Κύπρου.Άρα είναι αναγκαία η σύζευξη συμφερόντων Κύπρου-Ρωσίας και Κύπρου Ισραήλ. Ένα Κυπριακό τερματικό υποδοχής και επεξεργασίας φυσικού αερίου θα μπορούσε να αποτελέσει άριστη συνεκτική κόλλα.

Από την άλλη, οι σημερινές πραγματικότητες υποδεικνύουν ότι η ΕΕ που είναι μία τεράστια μηχανή κατανάλωσης ενεργείας, χρειάζεται συνεχώς σταθερή και αξιόπιστη τροφοδοσία. Για την ώρα προμηθεύεται αέριο από τους ρωσικούς αγωγούς μέσω Λευκορωσίας και Ουκρανίας.

Ταυτόχρονα η Τουρκία, εκμεταλλευόμενη την στρατηγική της θέση και εφαρμόζοντας την πολύ-διαφημισθείσα πολιτική των ενεργειακών αγωγών επεδίωξε να καταστεί ο ενεργειακός ομφάλιος λώρος της ΕΕ στερώντας από την Ρωσία το μονοπωλιακό προνόμιο. Χωρίς ωστόσο η ίδια η Τουρκία να έχει ενεργειακές πηγές.

Βεβαίως η ΕΕ έχει εισέλθει σε ένα κλίμα οικονομικής ύφεσης, το οποίο έχει δημιουργήσει εσωτερικά προβλήματα σε κάθε χώρα-μέλος και ρήξεις μεταξύ των μελών. Έχει δημιουργήσει αβεβαιότητα ως προς το μέλλον του ευρώ και τη συνοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χωρίς ωστόσο να πάψει να αναζητεί τρόπους για την απεξάρτηση της από την Ρωσία, στην προμήθεια φυσικού αερίου.

Εάν η Κύπρος καταφέρει να διοχετεύσει με αξιοπιστία το δικό της φυσικό αέριο αλλά και το Ισραηλινό στην ΕΕ , θα αποτελεί μια σημαντική σταθερή και ουσιαστικά ευρωπαϊκή πηγή. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα για την Κύπρο. Να γίνει απαραίτητος ενεργειακός προμηθευτής της ΕΕ και με αξιοπιστία, να αποκλείει πολιτικές εκβιασμών.

Αυτό το νόημα έχουν και προτάσεις για ενίσχυση των οικονομικών και πολιτικών σχέσεων με άλλες ευρύτερες δυνάμεις. Για να δημιουργήσουμε σημαντικές εναλλακτικές επιλογές προς όφελος μας.

Από την άλλη, το Ισραήλ θέλει να προχωρήσει στην εκμετάλλευση του φυσικού του αερίου το συντομότερο δυνατό. Εφόσον όμως η Κύπρος καθυστερεί να αποφασίσει για την κατασκευή του τερματικού στις ακτές της, το Ισραήλ, όπως και η «Noble Energy», δεν νομίζω πως μπορούν να περιμένουν για πολύ.

Άρα είναι επιτακτική ανάγκη η λήψη απόφασης για την λειτουργία τερματικού επεξεργασίας και υγροποίησης του φυσικού αερίου. Διαφορετικά υπάρχει ο κίνδυνος να προχωρήσει το Ισραήλ σε κάποια εναλλακτική επιλογή, όπως την μεταφορά του φυσικού αερίου στο Εϊλατ, στον κόλπο της Ακάμπα.

Η Κυπριακή Κυβέρνηση δεν πρέπει να καθυστερήσει στη λήψη της απόφασης.Από κει και πέρα, αναρωτιέμαι, αν δεν αποφασίσουμε σύντομα, πως θα κατασκευάσουμε μόνοι μας τερματικό και αγωγούς μεταφοράς αερίου προς επεξεργασία και υγροποίηση και ποια προστασία θα παράσχουμε σ αυτό το εγχείρημα.

Θα το αναλάβουν εταιρείες και επενδυτές , θα πει κάποιος, αλλά, η δυνατότητα στρατιωτικής συνεργασίας με το Ισραήλ, μάλλον δεν θα υπάρχει.

Έχοντας βεβαίως κατά νουν ότι ένας σταθμός επεξεργασίας και υγροποίησης θα δώσει την δυνατότητα και στις εταιρείες από άλλες χώρες οι οποίες θα αναλάβουν την έρευνα και εκμετάλλευση κοιτασμάτων από άλλα θαλάσσια πεδία να διοχετεύουν το raw material προς την Κύπρο, δηλαδή την ΕΕ.

Αυτή η δυνατότητα ενδιαφέρει ιδιαίτερα τις ρωσικές εταιρείες. Σήμερα το Ισραήλ φαίνεται να είναι έτοιμο να επενδύσει στην κατασκευή του επάκτιου τερματικού και να συνεργαστεί με την Κύπρο για την προστασία των εγκαταστάσεων. Δεν πρέπει να χαθεί αυτή η ευκαιρία.

Η “Noble”, υποστηρίζει ότι μπορεί να αρχίσει να διοχετεύει φυσικό αέριο 4 χρόνια από την ημέρα υπογραφής για την κατασκευή του τερματικού. Όσο λοιπόν η Κυβέρνηση καθυστερεί να λάβει αποφάσεις και να καθορίσει ποια θα είναι η σχέση της με το Ισραήλ, εάν δηλαδή θα είναι στρατηγική ή όχι, και αν θα είναι ο κύριος συνεταίρος της - πράγμα που προκύπτει ούτως ή άλλως στην παρούσα φάση από το γεγονός ότι η “Noble Energy” θα διαχειριστεί την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων στην Αφροδίτη, στο Λεβιάθαν και στο Ταμάρ – όλο και περισσότερο θα αυξάνονται οι πιθανότητες να χαθεί η ευκαιρία στρατηγικής συμμαχίας με το Ισραήλ.

Πρέπει να ορθώσουμε μια ασπίδα ενεργειακών συμφερόντων γύρω από την Κύπρο, η οποία θα μας προστατεύει από τις Τουρκικές απειλές. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι αυτόματα η Άγκυρα θα εγκαταλείψει την επιθετική της πολιτική.

Άλλωστε, το κλίμα έντασης το οποίο δημιουργεί η κατοχική δύναμη και η αμφισβήτηση της Κυπριακής ΑΟΖ κυρίως δυτικά της Πάφου, έχει τη δική του σκοπιμότητα. Η Τουρκία επιδιώκει να αποτρέψει ξένες εταιρίες να μπουν στο παιχνίδι της εκμετάλλευσης των κυπριακών οικοπέδων. Να αμφισβητήσει την συνέχεια της Ελλαδικής ΑΟΖ με την Κυπριακή. Να εμπλέξει την Αίγυπτο σε διένεξη με την Ελλάδα. Και να μετατρέψει σε τετελεσμένο και αδιαμφισβήτητο γεγονός την μετατροπή της Ανατολικής Μεσογείου από την Μαρμαρίδα μέχρι την Αλεξανδρέττα σε Τουρκική λίμνη που θα περιβάλλει και την Κύπρο.

Η συμπεριφορά αυτή είναι και απότοκος του ελλείμματος στρατιωτικής ισχύος του άξονα Ελλάδας-Κύπρου. Και των συνεχών υποχωρήσεων έναντι της Τουρκίας .

Η Ελλάδα είναι αποδυναμωμένη και δημιουργούνται ζωτικά θέματα ασφαλείας και αυτό σημαίνει ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν μπορεί να διαφυλάξει επαρκώς το θαλάσσιο χώρο της.

Τι αναμένεται λοιπόν να πράξει η Άγκυρα πέραν των συνεχών αμφισβητήσεων και προκλήσεων κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας που είναι πιθανόν να κλιμακωθούν με την ανάληψη της Προεδρίας από την Κύπρο;

Εκτιμώ ότι θα αντιδράσει δυναμικά με ανάπτυξη του τουρκικού στόλου και αποστολή ερευνητικών σκαφών στα δυτικά της Κύπρου σε περίπτωση καθορισμού της Αποκλειστική Οικονομικής Ζώνης της Ελλάδας με την συμπερίληψη και του Καστελορίζου.

Ο καθορισμός έπρεπε να είχε γίνει προ καιρού, και η ασφάλεια και προστασία των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών Κύπρου και Ελλάδας, θα διασφαλιζόταν με το Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου, ο σχεδιασμός του οποίου δεν ήταν καθόλου τυχαίος. Ήταν ακριβώς ενταγμένος στη λογική της στρατηγικής σύζευξης της Κύπρου με την Ελλάδας. Εάν το Δόγμα υλοποιείτο, σήμερα η Κύπρος και η Ελλάδα θα διέθεταν στρατιωτικά, οικονομικά, εμπορικά, ναυτιλιακά και ενεργειακά ερείσματα και μέσα πολλαπλασιασμού ισχύος από τα Βαλκάνια ως τη Μέση Ανατολή, που θα έφεραν τη σφραγίδα της ΕΕ και θα εξυπηρετούσαν τα κοινά ευρωπαϊκά συμφέροντα.

Η Κύπρος έχει πενταπλάσια θαλάσσια έκταση από ότι χερσαία, και αποδεδειγμένα ο εθνικός πλούτος είναι πολλαπλάσιος στην θάλασσα από ότι στην ξηρά. Συνεπώς είναι αυτονόητο αλλά το επιβεβαιώνουν και στρατιωτικές και στρατηγικές μελέτες ασφάλειας, ότι τα ΞΥΛΙΝΑ ΤΕΙΧΗ θα μπορούσαν να αποτρέψουν οιανδήποτε απειλή και να προστατεύσουν αποτελεσματικά τις θάλασσες μας.

Με ναυτικό και με στρατηγικές συμμαχίες στην βάση του διεθνούς δικαίου, του αμοιβαίου οφέλους και σεβασμού και με την σφραγίδα της ΕΕ, θα μπορούσαμε να κατοχυρώσουμε τον ευρωπαϊκό χαρακτήρα των δυνάμεων μας και αναβαθμίζουμε τον γεωπολιτικό μας ρόλο στην περιοχή. Τώρα χρειαζόμαστε μια νέα πολυδιάστατη και πολύ-επίπεδη ενεργειακή στρατηγική, για να μπορέσουμε αξιόπιστα να αποτρέψουμε την τουρκική απειλή. Ή να δεχθούμε το κλείσιμο του Κυπριακού όπως-όπως, που σημαίνει όμως ότι θα έχουμε εκχωρήσει σημαντικά ζωτικά συμφέροντα της Κυπριακής Δημοκρατίας σε ξένους.

Τώρα, με τόλμη και σωστούς σχεδιασμούς, μπορούμε να καταστούμε αξιόπιστη περιφερειακή ευρωπαϊκή ενεργειακή δύναμη, να αυξήσουμε την πολιτική μας επιρροή και κατά συνέπεια να βελτιώσουμε τις προοπτικές επίλυσης του κυπριακού προβλήματος. Στην βάση των αρχών και των αξιών της ΕΕ.

Γιατί βεβαίως είναι σημαντικός παράγοντας η ορθή λύση του Κυπριακού προβλήματος. Επειδή δημιουργεί συνθήκες ασφάλειας και αμοιβαίου οφέλους, απαραίτητες προϋποθέσεις για την προσέλκυση επενδύσεων και για την ανάπτυξη ολόκληρης της περιοχής. Σήμερα οι Κύπριοι στρέφονται προς τον Ισραήλ για την άμυνα της Κύπρου, και πολλοί προσδοκούν ότι το υφιστάμενο επίφοβο και αρνητικό σκηνικό μπορεί να αλλάξει εάν σχηματιστεί, ο άξονας Ισραήλ- Κύπρου- Ελλάδας.

Ειδικά στην περίπτωση κατά την οποία η Αθήνα επιδιώξει να καθορίζει Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη στην οποία θα περιλαμβάνεται και το Καστελόριζο, η συμμαχία με το Ισραήλ είναι απαραίτητη γιατί ενισχύει την στρατιωτική αποτροπή της Ελλάδας και της Κύπρου έναντι της Τουρκίας. Λόγω της στρατιωτικής ισχύος του Ισραήλ και λόγω των σχέσεων του με τις ΗΠΑ.

Η Ελλάδα και η Κύπρος μπορούν να παράσχουν στο Ισραήλ στρατηγικό βάθος, που το χρειάζεται . Μπορούν να προσφέρουν στρατιωτικές εγκαταστάσεις, πολιτική συνέχεια με την ΕΕ, συνεργασία στην εκμετάλλευση επεξεργασία και μεταφορά των υδρογονανθράκων και κυρίως αποκλεισμό της πιθανότητας να βρεθεί η χώρα αυτή απομονωμένη και περίκλειστη σε ένα φανταμενταλιστικό ισλαμικό κλοιό.

Αυτός ο στρατηγικός σχεδιασμός, για να οικοδομηθεί μια νέα συμμαχική δομή, πρέπει να υπολογίζει και στον σαφή εμπλουτισμό με το φυσικό αέριο και την εμπλοκή και συμμετοχή αμερικανικών, ευρωπαϊκών και ρωσικών συμφερόντων που θα περιορίζουν την τουρκική επεκτατική πολιτική.Η οποία, σε τέτοια περίπτωση, θα εξαντλείται σε ρητορικές απειλές για εσωτερική κατανάλωση.

Ορισμένα βήματα πρέπει να γίνουν τάχιστα χωρίς φωνασκίες και πανηγυρικούς για να καταλάβει η Τουρκία ότι, αν προχωρήσει σε κλιμάκωση της έντασης , τότε δεν είναι μόνο ελληνικά και κυπριακά συμφέροντα που θα πλήξει, αλλά και ευρωπαϊκά, και αμερικανικά, και ρωσικά καθώς και ισραηλινά. Και ότι θα πρέπει να προχωρήσει στην επίλυση των διαφορών της με τα γειτονικά κράτη στο πλαίσιο των αρχών της ΕΕ και του κοινοτικού κεκτημένου, αναπόσπαστο τμήμα του οποίου είναι το διεθνές δίκαιο της θάλασσας.

Η Τουρκία θα κληθεί να το επικυρώσει, να το σεβαστεί και να το εφαρμόσει. Αυτό καθορίζουν και οι αποφάσεις της ΕΕ για την διαδικασία ένταξης.

Η τροφοδοσία της ΕΕ είναι σημαντική για την ίδια και για την Κύπρο. Το επεξεργασμένο υγροποιημένο αέριο, μπορεί να μεταφέρεται στην Ευρώπη μέσω αγωγών, προς το τερματικό της Ρεβυθούσας , ή μέσω τάνκερς, από την Κυπριακή και την Ελληνική Ναυτιλία. Μπορεί ακόμη να μετατρέπεται σε ηλεκτρική ενέργεια στην Κύπρο και να μεταφέρεται με αγωγούς ηλεκτρικής ενέργειας προς Ελλάδα-Ευρώπη ή προς Ισραήλ -Μέση Ανατολή.

Με τα σημερινά δεδομένα, και αν εξαιρέσουμε την περιβαλλοντική επιβάρυνση που θα υποστεί η Κύπρος, ίσως να είναι πλέον συμφέρουσα και ασφαλέστερη η εξαγωγή ηλεκτρικής ενέργειας αντί υγροποιημένου αερίου. Ωστόσο , αυτό το κεφαλαιώδες ζήτημα θα πρέπει να εξεταστεί ενδελεχώς και με την δέουσα προσοχή από εμπειρογνώμονες.

Συμπερασματικά θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει ότι η υπόθεση του φυσικού αερίου εντός της κυπριακής ΑΟΖ είναι ζήτημα σύνθετο και η δυνατότητα παροχής ενέργειας στην Ευρώπης, σημαντική. Η Κύπρος, με τα τεράστια αποθέματα φυσικού αερίου που διαθέτει, μπορεί να αποτελέσει μια εναλλακτική πηγή ενεργειακής παροχής για την ΕΕ και η Ένωση θα απαλλαγεί από την πιθανή ομηρία στην Ρωσία ή στην Τουρκία, ή στο ενεργειακό στράγγισμα.

 

 
 
 
  Αναζητηση
     
    ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ
ΔΕΛΤΙΟ:
  ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ: